
نویسندگی واقعا چیز عجیبی است ، وقتی تو مینویسی حرف هایت را به زبان نمیآوری اما قلب و مغزت حرفهایت را به قلمت منتقل میکند و قلمت در راستای قلب و مغزت حرکت میکند ، قلم و قلب و مغز ، هر سه با هم ارتباط دارند .
وقتی مینویسی حرفت را برای کسی بازگو نمیکنی ، کسی نیست که برایش بازگو کنی ، اما دفترت به تو این اجازه را میدهد که با قلمت دل پاک و سفیدش را سیاه کنی ، تو حداقل آرام بگیری .
وقتی مینویسی ، آرام میشوی به گونهای که انگار ساعتها نشستهای و حرفهایی که این چند وقته در دلت سنگینی میکرد را در آغوش کسی گفتهای و او در سکوت به حرفهایت گوش داده است .
نویسندگان دارای دنیای خیلی زیبایی هستند و دوست دارند با قلمشان تکهای از این زیبایی را به مردمشان هدیه بدهند ، تا برای چند دقیقه کوتاهم شده است آن ها را از دنیای سیاه و زشت به دنیای رنگارنگ و زیبای خودشان ببرند .
وقتی مینویسی هم خودت آرام میشوی هم خواننده را برای مدت کمی از مشغله هایش دور میکنی .
اما همه اینها زمانی اتفاق میافتد که قلمت خوب باشد و خواننده را جذب کند و دوباره میگویم که قلم خوب از قلب خوب نشئت میگیرد و خواننده را جذب میکند .
دختࢪماھ