سه دو یک را نگفته عکسش راگرفت
دخترک مستطیل صورتی رنگی را درون کوله اش انداخت و با صدای پدرش با عجله رفت...
اصلا نگذاشت ما یک ژستی بگیریم دست گردن کسی بندازیم لااقل کمی بخندیم و سیبی بگویم
شبیه خیلی های دیگر اوهم عکس یادگاری اش را گرفت و رفت ...
خیلی وقت است عادت کرده ایم به این رفت و امدها ...
از همان وقتی که پیرزن سرش را گذاشت زمین و به رحمت خدا رفت
از همان وقتی که پارچه ی سیاه به در و دیوار خانه زدند و بعد از غوغای هفت روزه ای
نشستند دورهم سر وجب به وجب اینجا دعوا کردند و بحثشان بالا گرفت
بردار ها یقه ی هم را توی مشتشان مچاله کردند
و انگار نه انگار همان پسربچه هایی هستند که دور حوض این خانه می دویدند و عصر تابستان وسط معرکه ی ماهی قرمزها شیرجه می زدند ...
یادشان رفته چقدر وسوسه می شدند به مننزدیک شوند و انگشتهایشان را به پره های تیز من نزدیک کنند...
هراندازه که اینها سن دارند من چندماهی بزرگترم...
یاد جوانی هایم بخیر
درون کارتن گوشه ی مغازه خاک می خوردمکه بعد از تکان های زیاد فهمیدم بختم باز شده و یکنفر مرا به خانه می برد...
چشم که باز کردم ذوق زن بارداری را با چرخیدن و روشن شدن یک پنکه دیدم که عطش و گرما امانش را بریده بود و من حکم فرشته ی نجاتش را داشتم ...
حالا را نبین که شده ام شبیه همین شمعدانی ها و گلها ...
آن موقع ها یک من بودم و
یکمهمانی،
یک روضه،
یک شب نشینی، ...
حالا شده ایم موزه و به قول همین ها تکه ای از اقامت بوم گردی برادران فلانی...
دلم تنگ شده ...
برای پیرزن
بیچاره این آخری ها نفس نداشت
و من چقدر دلم می خواست
آنقدر بچرخم و بچرخم
تا هوای تازه به صورتش بخورد
و ازاین خانه نرود...
سلانه سلانه بطری آبی بیاورد لب پنجره
با دستان لرزانش آب به شمعدانی ها و گل های نازش بدهد...
نگاهی به در بیندازد وآهیبکشد
و بعد سرش را باافسوس تکان دهد
روی تختش بنشیند
کمی به اطراف نگاه کند
وآرام آرام دراز بکشد
آرامش بگیرد
و من فقط تماشایش کنم...
همین...
دختࢪماھ