اگر شکست خوردن در زندگی وجود نداشت چه اتفاقی میافتاد ، اگر بدی ، دروغ ، تهمت نبود چه میشد ؟!
اما وقتی که کمی با خودم فکر میکنم ، میفهمم اگر تمام اینها نبودند ، ما انسان ها بزرک نمی شدیم ، زندگی کردن یاد نمی گرفتیم،
قوی نمی شدیم ، عادت نمیکردیم ، اصلا اگر کلمه ی (بد)نبود ما وجود نداشتیم ، اصلا اگر کلمه ی (بد)نبود خوبی دیده نمی شد .
انسان باید شکست بخورد تا بزرگ شود ، زندگی کردن یاد بگیرید ، قوی شود ، عادت کند و در نهایت انسان باید شکست بخورد تا بعد از آن شکست دوباره ، قوی تر ، محکم تر از گذشته بلند شود ، شروع کند ، و طوری برای خواسته هایش بجنگد ، که به موفقیت برسد ، و وقتی که رسید یک نفس راحت بکشد و به خود بگوید ، تمام شد ، همه ی آن شب بیداری ها ، تلاش های پیاپی ، تمام شد و الان به نتیجه رسید .
انسان باید تلاش کند تا موفق شود ، اصلا انسان برای تلاش کردن ، زندگی کردن ، شکست خوردن به دنیا آمده است ، انسان باید همیشه ، هر لحظه ، هر زمان در تلاش باشد ، در حال یادگیری باشد .
اما اگر موفق هم نشد به خودش میگوید ، من سعی خودم را کردم ، حداقل شرمنده ی خودم نشدم ، اشکالی ندارد دفعه ی بعد قوی تر بلند میشم و همان گونه قوی ادامه می دهم .
دختࢪماھ