ویرگول
ورودثبت نام
دختࢪ‌ماھ
دختࢪ‌ماھهر تیره شبی را ، سحری است ...
دختࢪ‌ماھ
دختࢪ‌ماھ
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

اما چه فایده ؟!


پایم را از پله های اتوبوس بالا گذاشتم ، داخل اتوبوس شدم ، هرکسی در حال انجام کاری بود ، به سمت صندلی که خالی بود رفتم و نشستم ، کوله ام را روی زمین زیر پایم گذاشتم و نفسم را آسوده بیرون فرستادم ، نگاهی به صندلی کناری ام انداختم ، یک دختری حدودا هم سن و سال خودم بود و با تلفن همراهش مشغول بود ، از او رو گرفتم و از داخل کیفم کتابی را که تازه شروع کرده بودم بیرون کشیدم ، صفحه ی مدنظرم را پیدا کردم و شروع به خواندن کردم ، آن قسمت کتاب جای غمگین داستان بود ، جایی که همه در زندگی واقعی هم تجربه اش کرده ایم ، جایی که خرد شده ای ، خوردت کرده اند و باید خودم تکه هایت را جمع و جور کنی .
ناگهان اتوبوس تکانی خورد و کتاب از دستم به روی زمین افتاد ، خم شدم و کتاب را از روی زمین برداشتم ، کتاب حدودا روی صفحات آخر افتاده بود ، آنجایی که همه چیز به خوبی و خوشی به اتمام می‌رسد و داستان با پایان خوش تمام می شود .
ناخوداگاه به فکر این افتادم که اگر زندگی هم به این شکل بود خیلی جالب می‌شد ، یعنی زندگی یک دکمه داشت و هر زمان که آن را می‌زدی می ایستاد و به جلو و عقب به حرکتش در می آوردی ، یعنی از آن زمان هایی که ناامیدی و خسته ای و کلافه ای میگذشتی و به آن قسمت های شادش می‌رفتی ، اما هر چیزی یک بدی و خوبی دارد ، بدی این ماجرا این است که نمی‌توانیم از آن شکست هایمان ، درس بگیریم ، بزرگ شدیم ، زندگی کردن یاد بگیریم ، قوی شویم و در نهایت عادت کنیم که زندگی همین است ، به سرعت برداشتن کتاب میگذرد ، و انسان می فهمید که بعد از سختی هایش حتما طعم راحتی زندگی را می چشد و بعد از آن راحتی حتما طعم سختی اش را هم می کشد ، و این گذر زمان به اندازه ی یک چشم بر هم زدن خواهد بود ، اما چه فایده ؟!
انسان این درک را در انتهای کتاب زندگی اش در می آبد .


دختࢪ‌ماھ

داستان زندگی
۴
۰
دختࢪ‌ماھ
دختࢪ‌ماھ
هر تیره شبی را ، سحری است ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید