
کابوس کودکیام را خوب یادم است؛ همیشه حضور دزدی را در خانهمان خواب میدیدم، گاهی در زیرزمین، گاهی در پشتبام، گاهی وقتی تنها بودم و یک بار هم وقتی پیش بقیه نشسته بودم. همیشه قبل از اینکه دزد بخواهد چیزی بردارد و برود یا به من آسیبی بزند، از خواب بیدار میشدم. انگار سلاحم از خواب بیدار شدن بود. تا سایه دزد را در خوابم میدیدم به دنیای امن بیداری پناه میبردم.
دیشب خواب دیدم همراه چند نفر دارم فرار میکنم. هوا ابری و سرد است، روی همه چیز لایهای خاکستری نشسته است، انگار کسی رنگ چیزها را دزدیده است. نفسنفس میزنم. در جایی هستیم شبیه محله قدیمیمان، ولی خیابانها پر از کوچههای پیچ در پیچ و بنبست است. کسانی دنبالمان هستند؛ سایههایی تاریک که میشناسمشان. سایهها دستهایی دارند که به سمت ما میآیند. میخواهند دور گردن ما حلقه شوند. فرار میکنیم. پاهایم سنگین شده و نمیتوانم درست بدوم. انگار طنابهایی نامرئی پاهایم را بسته اند. از بقیه عقب میمانم. خودم را به درون کوچهای میرسانم. از خانهای که همیشه از آن صدای خنده میآمد عبور میکنم. به خانوادهای که قبلا آنجا زندگی میکردند فکر میکنم، از پنجره خانه میبینم که کسی آنجا نیست. خانه سرد و ساکت است. کسی نور آن خانه را دزدیده است.
جلوتر میروم. کوچه، بنبست میشود. ترسی شبیه ترس درون کابوسهای کودکیم تا مغز استخوانم نفوذ کرده است. برمیگردم. سایه ها به من رسیدهاند. دهانم را باز میکنم تا فریاد بزنم اما میفهمم سایهها صدایم را هم دزدیدهاند. کم کم اطرافم سیاه میشود. چشمانم را میبندم و از سایههای کابوسم میگریزم.
بیدار میشوم، شب رفتهاست. نور خورشید پوستم را نوازش میکند. خورشید از پشت پنجره جولان میدهد و به جوانههای گلدانم میتابد. پاهایم را زیر پتو میبرم؛ از کابوس دیشب سرد و خسته شدهاند. کم کم بدنم شروع به گرم شدن میکند. در پاهایم انرژی را احساس میکنم. صبح شده است؛ باید به همه خبر بدهم، باید همه را بیدار کنم.