
سایه که رفت، دیگر نمیدانم چه کسی به خوبی او میتواند حال دل را این گونه بسراید. او درد کهنهی ما را میدانست و خود نیز دردمند بود، چنان که سرود: «تو که ترجمان صبحی، به ترنم وترانه / لب زخم دیده بگشا، صف انتظار بشکن» او بهتر از خود ما از حالمان خبر داشت و این معجزه بود. در میان صفحههای بی سر و ته اینستاگرام به پستی از دکلمه های او برمیخوردم و پیرمرد با صدای طنینش اشکی گرم گوشهی چشمم میگذاشت.
غزل های او از نسل غزلهای سعدی بود، آنجا که گفت: «فتنه ی چشم تو چندان ره بیداد گرفت / که شکیب دل من دامن فریاد گرفت»
در چرک نویس مجازی ام نوشته بودم:
«اگر غم نباشد چطور سایه، غم و شادی را این چنین در هم بیامیزد:
چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی
به غمت، که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی»
هنوز فرصت نکرده بودم آن را تکمیل کنم که خبر رفتنش را شنیدم. امروز اما میگویم اگر سایه نباشد چه کسی غم و اندوه را مثل کندهای زمخت بساید و از آن، تجسمی نغز و ظریف حاصل کند؟