
شبا زخمام ذق ذق میکنن. بعضیاشون میخارن؛ که یعنی دارن خوب میشن، از بعضیاشون هم خون سرازیر میشه. یه عده میگن زیادی حساسم ولی این به خاطر اینه که من میتونم زخم هام رو ببینم. وقتایی که روی اونا پماد میذارم یه کم بیشتر میسوزه. یه وقتا هم دوباره ازشون خون میاد، با اینکه به نظر میومد خوب شده باشن. من زخم آدمای دیگه رو هم میبینم. دوست دارم روی اونا هم پماد بذارم. یه وقتا هم اوضاع رو خراب تر میکنم. ما آدما وقتی تنهمون به تنهی هم میخوره یه وقتا زخمای همدیگه رو بدتر میکنیم. حتی ممکنه اعتمادمونو به اون آدم از دست بدیم. ولی یه وقتا هم بودنمون برای همدیگه پماده. یه وقتایی همین که کسی زخم ما رو میبینه و نوازش میکنه رد سختی زندگی روی تنمون کمرنگ میشه، یا با یه همدلی که یعنی میفهممت، یه درددل کردنی که نشونی از اعتماد به اون آدمه، یا گفتن اینکه حتی اگه همه چی خراب بشه کنارتم تا با هم درستش کنیم.
ما با تنهای زخمیمون مثل بومی هستیم برای نقشهایی از جنس درک کردن و درک شدن. ما هنرمندیم که از زخمها، پیوندهای همدلی بسازیم و خوب میدونیم چطوری برای زخم های همدیگه التیام باشیم. التیام ها گل های نیلوفری هستن که با جادوی نوازش، از مرداب زخم ها رشد میکنن. مرداب ها به گل های نیلوفر احتیاج دارن. «صدایم کن، اعجاز من همین است، نیلوفر را به مرداب میبخشم، باران را به چشمهای مردِ خسته، شب را به گیسوانِ سیاهِ سیاهِ خودم، و تنم را به نوازشِ دستهایِ همیشه مهربان تو»