رسول جان برایم کامنت گذاشته بود که چرا توی تهران مردم همیشه عجله دارند؟ بهانه ای شد تا برای سومین شب، که دلم محرم رازی برای گفتن از غم هایش پیدا نمی کند برایش بنویسم که:
اتفاقا چند وقت پیش توی مترو متوجه شدم که خودم هم بی آن که عجله ای برای انجام کاری داشته باشم دارم مثل بقیه تند تند راه می روم...یک لحظه درنگ کردم. ایستادم و بعد خیلی آرام با خاطر جمع از مترو بیرون آمدم و دیگر مترو سوار نشدم...
این روزها که سرتا پا مشکی می پوشم آرایش نمی کنم سرم را می اندازم پایین حتی به عابران پیاده نگاه نمی کنم ... این روزها که دلم می خواهد به یکی زنگ بزنم و برایش حرف بزنم و هر چه به کانتک لیستم نگاه می کنم هیچ کس را پیدا نمی کنم که برایش بگویم چه اندازه توی دلم غم دارم... فقط می توانم با شما حرف بزنم...
سردی از در و دیوار تهران می بارد. از همه جایش. نه باور کنید بخاطر زمستان نیست. درد است که می بارد. اندوه است که در آسمان جمع می شود و بر ما می بارد...
این ترانه از روزبه بمانی را گوش کنید...