حالا سومین ماهی است که من مشغول این کار هستم و به اصطلاح تن داده ام به زندگی کارمندی که شاید آن سال های اول فارغ التحصیلی از مقطع لیسانس عاشق این نوع کار بودم ولی بعد از فوق لیسانس هیچ تمایلی به این شکل زندگی نداشتم و اصلا دلم نمی خواست برای کس دیگری کار کنم ولی روزگار مجبورم کرد. بماند که اصلا نمی دانم این حقوقی که به من می دهند نسبت به تجربه و تخصصی که دارم کم است یا مناسب! نمی گویم زیاد چون اصلا به نظرم زیاد نیست و واقعا هر چه می گذرد تازه می فهمم که چرا بازرگانی ما در ایران تا این اندازه ناکام است. سوای از عدم حمایت های دولتی، ناشی گری و بی نظمی و خیلی مسائل دیگر در بازرگانی ما هست که باعث شده تا امروز خیلی از شرکت ها در جا بزنند یا اصلا برای همیشه از صفحه روزگار محو شوند! چند روز است دارم فایلینگ انجام می دهم! یعنی خودم دلم خواست. چون می دیدم چطور خانم ف. برای هر کاری که می خواست در مورد یک سفارش انجام دهد صد دور، دور خودش می چرخید تا بالاخره داکیومنت مربوطه را در ششصدمین زونکن نامربوط پیدا می کرد آن هم بعد از کلی حرص خوردن و استرس گرفتن و یکی دو بار سوال کردن از منِ تازه وارد که: تو به چشمت نخورده؟!
دیروز به خواهر مدیر عاملمان می گویم: «من در زونکن های سال 97 هیچ سابقه ای از چندصد سفارش ثبت شده نمی بینم.» می خندد می گوید: «الان دیگر به چه دردمان می خورد؟!» هاج و واج نگاهش می کنم. راست می گوید چه به درد او می خورد. این من هستم که باید پاسخگو باشم نه او. بعضی وقت ها از شدت کارهای بیربط حوصله ام سر می رود. محیط کارم را دوست دارم. از همکارانم نه خوشم می آید نه بدم می آید. کارم را گاهی دوست دارم گاهی دوست ندارم. اما هیچ وقت در زندگی این طور نبوده که زمانم مال خودم نباشد. احساس می کنم زمان و تخصصم را در ازای مبلغی که اصلا با سابقه کاری من نمی خورد دارم هدر می دهم. به هر حال تخصص من زبان انگلیسی است و توی تهران خیلی راحت می توانم در آمد داشته باشم. آن هم درآمدهای خیلی خیلی خوب و در کوتاه مدت هم رشد کنم. ولی این که اسیر این شرکت شده ام دارد آزارم می دهد. مبلغی که آنها به من می دهند در ازای ترجمه و تنظیم انواع قراردادهای بین المللی، ترجمه نامه های بین المللی، ترجمه وبسایت ها، مکاتبات بازرگانی، انجام تماس های خارجی، ترجمه کاتالوگ ها، ثبت سفارش، پیگیری خریدهای خارجی و غیره به نظرم بسیار اندک است و تنها حسنش این است که می دانی سرماه چه کاره ای. اگرچه این قسمت از زمانی که من وارد شرکت شده ام نظم خاصی گرفته ولی برای ماندن دو دل شده ام.
اگر خرید کردن نباشد زندگی در تهران برایم کاملا بی معناست. اصلا با این حقوقی که من می گیرم بعد از دو ماه متوجه شده ام که اصلا نمی توانم عملا هیچ کاری بکنم. و واقعیتش این است که اصلا دلم نمی خواهد ادامه تحصیل بدهم یا هدفی برای زندگیم مشخص کنم. بعضی وقت ها فکر می کنم باید به یک سفر طولانی بروم یعنی تا عید کار کنم و به جای رفتن به خانه به یک جای دور و ساکت و گرم بروم تا حالم بهتر شود و گوشی ام را هم خاموش کنم تا کمی آرام بگیرم. دلیلش این است که دوباری که از تهران خارج شدم تازه حس کردم به زندگی عادی برگشته ام و متوجه شده ام همین که پایم به تهران می رسد میزان استرسم به شدت افزایش پیدا می کند. از این نوع زندگی می ترسم. این سرماخوردگی هم شده قوز بالا قوز. کلا امروز که تعطیلم افتاده ام به غر زدن ولی بالاخره یک جوری این زندگی آشوب زده را درستش می کنم.