چند شب پیش قبل از اربعین بود که همان آقایی که مرا به زندان انداخت برایم پیغام داد و حلالیت خواست اما نتوانستم او را ببخشم و پاسخی ندادم. فقط بعد از آن همه توضیحاتی که داد سرم را به دیوار تکیه دادم و حسابی گریه کردم بی آن که حتی یک کلمه با او حرف بزنم. من او را هرگز نخواهم بخشید. اقلا این فکری است که در حال حاضر دارم.
دوستان، من همچنان در حال ترجمه کتابم هستم. شرایطی که در خوابگاه دارم شاید نگذارد به راحتی روی متن متمرکز شوم اما دلم می خواهد اولین کتابم - برای این ناشر - بهترین کارم باشد و در بازار خوانندگانم از ترجمه این کتاب رضایت داشته باشند. و اما قصه مصاحبه هایم...
بر خلاف علاقه ام به ترجمه، علاقه وافری به کارهای بازرگانی دارم. خیلی ها به من پیشنهاد می دهند زبان درس بدهم یا تور لیدر شوم یا چیزی شبیه این، اما تا جایی که به ارتباطات بین المللی علاقه دارم و به محیط اکتیو بزینسی، به تدریس علاقه ندارم. شاید در آینده اما فعلا نه... جاهای زیادی برای مصاحبه رفتم و واقعا رزومه و شیوه کارم از نظر خودم حرف نداشت ولی هیچ کدام از جاهایی که رفتم به دلم نچسبید جز یک جا. البته هیچ کدامشان هم مرا استخدام نکردند.
در میان همه این شرکت ها، یک شرکت بزرگ و معتبر در ولنجک بود که دو هفته قبل برای مصاحبه رفتم. محیط فوق العاده خوب و فعال و راحتی داشت. همه چیز سر جای خودش بود. بعد از مدیر عامل با مدیر مارکتینگ مصاحبه داشتم و هر دو به لحاظ علمی در سطح بالا و پزشک بودند. نمی دانم چگونه می توانم توضیح دهم که چقدر دلم می خواست اینجا کار کنم ولی حرف های مدیر مارکتینگ مرز میان امید و ناامیدی بود. در نهایت، ایشان به من گفتند که تو دختر فوق العاده جدی و باهوشی هستی و قطعا اگر اینجا استخدام نشوی می دانم که به چیزهایی که می خواهی می رسی.
با تواضع خداحافظی کردم و قیدش را زدم. حدس می زدم استخدامم نمی کنند. به خصوص که پرسیدند چرا شرکتت را بستی و من شرح ماوقع دادم. دو هفته گذشت و تنها شماره ای که توی گوشیم ذخیره کرده بودم شماره تلفن این شرکت بود. تا این که دیروز گوشیم زنگ خورد. از همانجا تماس گرفته بودند. به من گفتند که باید تا قبل از ساعت سه برای آخرین مرحله مصاحبه یعنی بازرگانی بروم. نمی دانید چقدر خوشحال شدم. کلی ذوق کردم حاضر شدم و رفتم ولنجک. مصاحبه ام خیلی خوب پیش رفت و خانمی که مدیر بازرگانی بود و قرار بود باهاش کار کنم توضیحات کار را به من داد و مصاحبه ام حدودا یک ساعتی طول کشید. به من گفت که با من تماس می گیرند.
هوا خیلی سرد بود. به طوری که وقتی از شرکت بیرون آمدم سوز سرما را حس کردم. اولین ایستگاه سوار اتوبوس شدم و برگشتم. دیروز تهران ترافیک سنگینی بود و من دقیقا دو ساعت و نیم توی اتوبوس بودم. خسته و گرسنه به خوابگاه رسیدم. همین که روی تختم نشستم تلفنم زنگ خورد و بالاخره آن خبری که از اولین روز ورود به تهران منتظرش بودم را بهم دادند... من استخدام شدم...

پی نوشت: دوستان همچنان التماس دعا دارم...