اخم هایم را در هم می کشم:
با کمی تردید و شاید خجالت می گوید:
با تعجب نگاهم می کند. ادامه می دهم:
و کوله ام را می اندازم تخت بالایی.
مامور سالن عذرخواهی می کند می رود. نمی توانم تخت بالا را تنظیم کنم. یکی از آقایان بلند می شود کمکم می کند و بعد هر سه نفر می روند بیرون تا من بروم تخت بالا. وقتی روی تخت می نشینم سه تا آقا بر می گردند داخل کوپه. یکی از آنها پزشک یکی از فدراسیون هاست.
رئیس قطار برای چک کردن بلیت قطارها می آید. مرا که می بیند لبخند می زند می گوید:
بی آن که پاسخ لبخندش را بدهم با جدیت می گویم که یکی از دوستانم این بلیت را برای من تهیه کرده و نمی دانسته باید لینکش را بفرستد. دوباره کمی از دردسرهای چک کردن این بلیت می گوید و بعد می گوید:
با لحن محکمی می گویم:
چیزی نمی گوید و می رود. ولی من آرام نمی گیرم. دوباره از آقایان عذرخواهی می کنم از تخت پایین می روم یکراست سراغ رئیس قطار.
رئیس قطار سرش را پایین انداخته و به نشانه تایید و احترام سرش را تکان می دهد و در نهایت می گوید:
یادم از خانمی می افتد که هنگام رفتن به شهرستان، وارد کوپه که شد با یک مرد مسن بود و کاملا مشخص بود صیغه اوست. وقتی وارد شد گفت:
و وقتی چند دانشجوی دانشگاه شریف - ساکن اوکراین- وارد کوپه شدند بلافاصله بلند شد و گفت:
و بچه های شریف که تا آخر شب مشغول صحبت درباره دوستانشان بودند که در سقوط هواپیما آنها را از دست داده بودند تخت بالا را تنظیم کردند و روی تخت روبروی من را هم پر از چمدان و وسیله کردند و همگی روی تخت های پایین خوابیدند تا من با خاطری آرام و امن بخوابم.