آری، در بندم. وقتی سکوت می کنم یعنی هزاران حرف ناگفته در دل دارم که دقیقا نمی دانم کدامشان را باید به تو بگویم. به تویی که چند قدم آن طرف تر از مرز تنهایی من ایستاده ای و هر روز می خواهی یک قدم پیش تر بگذاری و از این مرز بگذری و قدم در دنیای به قول خودت ناشناخته من بگذاری. به تویی که به قول خودت هر روز بیش تر از روز قبل نگران حال من می شوی... به تویی که فکر می کنم از هر کس دیگری به من نزدیک تر شده ای اما نمی خواهم باورت کنم. به تویی که به قول خودت آمده ای تکیه گاه من باشی، هوای دلم را داشته باشی و نگذاری خم به ابروی من بیاید... به تویی که یک روز به خودت آمدی حس کردی وقت آن رسیده که همه شهامتت را جمع کنی و با جسارت تمام جلو بیایی و حرف دلت را به من بزنی. به من بگویی که خیلی وقت است داری درباره من فکر می کنی. خیلی وقت است که دوست داری این دختر، که یواشکی توی پیج اینستا درددل هایش را می خوانی و شب ها با فکر کردن به اندوهش خواب از چشمانت می پرد زن زندگیت باشد...
حالم را خراب می کند این عشق. این عشق که می دانم چقدر پاک است حالم را خراب می کند. می ترسم بگویم نه همه چیز زندگیت از هم بپاشد. نمی خواهم آنچه دوباره به زحمت ساخته ای ویرانه شود. اما چگونه به تو بگویم ما اصلا جفتمان جور نمی شود آخر چگونه بگویم نمی دانم اصلا آن حسی که باید به سراغم می آید یا نه تا بتوانم آن کسی شوم که تو می خواهی؟ وقتی این همه آشوب در ذهنم دارم چطور می توانم در برابرت بایستم به چشمانت نگاه کنم و بزرگترین ناحقیقتِ زندگی ام را بگویم که: «دوستت دارم...»
ای کاش می توانستی بگذاری من دربند خودم باشم. پشت مرزهای تنهایی و ای کاش هرگز این همه جسارت نداشتی که بتوانی یک روز گوشی ات را برداری و بعد از صد بار خواستن و دل دل کردن، برایم بنویسی که: «اگر اجازه بدهید برای امر خیر خدمت برسیم...»