سرم را به شیشه اتوبوس تکیه داده ام. سرد است. حس دلچسبی ندارد خنکیِ مرطوبی که پیشانی ام را لمس می کند... گس است... دلم نمی خواهد کسی بفهمد چقدر سردم است. توی دلم دارم به بارانی قرمز رنگی که سال گذشته خریده بودم فکر می کنم، به پالتوی سوئیت کرم رنگ خوشگلی که آن را با نیم بوت های مشکی سِت می کردم و شیک و مجلسی برای تدریس به دانشگاه می رفتم، به آن یکی پالتوی چهارخانه قهوه ای رنگم که از بس پوشیده امش، دارد نخ نما می شود و به آن کاپشن مشکی که هدیه تولدم بود اما به خاطر یقه خزدارش هیچ وقت نپوشیدمش...
سرد است هوا، داشتم داشتم حساب نیست، حالا که این قدر گرسنه ام هست.
آخ که چقدر هوس یک شام حسابی کرده ام. مثلا زرشک پلو با ... نه، مرغ دوست ندارم. هوس کوکوهای خوشرنگ مادرم را کرده ام... امسال تابستان هر چه کرد نتوانست با آن دست های نحیفش دوباره برایم کوکوهای خوشمزه درست کند... و من چقدر غر زدم که: «من می خواهم یالا، من کوکو می خواهم» درست مثل بچگی ها... آخر چطور می توانستم بهش بگویم می دانم درد دارد ولی من مادرم را می خواهم که دوباره پای اجاق گاز ببینمش نه آن کوکوهای بدجنس را که هیچ وقت دیگر ازشان خبری نشد و حسرتشان ماند روی دلم...
خودم را جمع می کنم، بیشتر، بیشترتر... خانمی که کنارم نشسته، زیر زیرکی می خندد و یواشکی حرف می زند، از آن حرف هایی که آدم فقط توی دنیا در گوشی می تواند به یک نفر بگوید، مثل «من هم دوستت دارم...»
مچ دستم هنوز درد می کند. دیروز پله ها را سُر خوردم افتادم توی شرکت، جیکم در نیامد. بغضم را هم همانجا قورت دادم. وقتی وارد اتاق شدم همه بهتشان زده بود که: «خوبی آیا؟!!!» و من مثل همیشه آن لبخند پررنگ ساختگی را چاشنی صورتم کرده بودم و گفته بودم: «چیزی نشد که...» و بعد حتی توی دلم گریه کردم خیلی بلند بلند، و هر چه مادرم قربان صدقه ام می رفت و زخم هایم را می بوسید از جایم بلند نمی شدم...
چه ترافیک سنگینی... چقدر ماشین... الان دقیقا 26 سال می گذرد از آن وقتی که خواهرم شانه ام را تکان می داد که بیدار شوم: «آبجی جانم، بیدار شو، رسیدیم، این هم تهران...» آن وقت من در حالی که چشم هایم را می مالیدم از هیجان دیدن تهرانی که همیشه در کتاب تاریخ کاخ هایش را دیده بودم ذوق زده به خیابان نگاه کرده بودم و از دیدن آن همه ماشین چشمانم از حدقه زده بود بیرون... اما حالا به همه چیز عادت کرده ام... حتی به این ترافیکی که گاهی به نظر می رسد هیچ وقت پایانی نداشته باشد...
دست آخر وقتی خسته از یک روز سرد و سخت از اتوبوس پیاده می شوم و به سمت خوابگاه راه می افتم سرما با شدت بیشتری به جانم می افتد. قدم هایم را تندتر می کنم. دلم چای تازه می خواهد، نان سنگگ داغ تازه... شام خوشمزه، گرمای خانه را... دراز کشیدن کنار بخاری و یک خواب راحت را... اما این روزها همه اینها آرزوهایی محالند... یا اگر محال نباشند دو در میان به سختی جور می شوند و این زندگی، ... این زندگی، که یک شکل خیلی بزرگ و خاصی از تنهایی است که انگار دلش نمی خواهد کسی بهش دست بزند با غرور و رخوت پیش می رود و بغض هایش را برای من به یادگار می گذارد...
