یک ماه گذشت و من اولین حقوقم را دریافت کردم. قطعا این که به من اعلام کردند به دلیل عملکرد قوی دیگر لازم نیست یک دوره سه ماه ازمایشی را برای استخدام دائمی بگذرانم و از آذر به عنوان نیروی دائمی شرکت در بخش بازرگانی خارجی با افزایش حقوق کارم را ادامه خواهم داد خبر خیلی خوبیست برای من و حتما جز لطف خدا چیز دیگری نبوده...
بدین ترتیب من جز روزهای پنجشنبه و طبیعتا جمعه زمان دیگری برای خودم و زندگی به سبک خودم ندارم. صبح زود باید در تاریکی لابی خوابگاه دختران در سکوت محتاطانه ای لباس بپوشم و صبحانه خورده نخورده سرکار بروم. اگر فکر می کنید تا به امروز با کسی در شرکت مورد نظر جز مدیر بخش بازرگانی که خانم هست توانسته ام ارتباط برقرار کنم اشتباه می کنید. در سکوت کار می کنم و در سکوت از شرکت خارج می شوم. وقتی پس از ترافیک سنگین دوباره به یک شلوغی بزرگتر در خوابگاه می رسم تنها راه چاره ای که به ذهنم می رسد سازش است. دوش که می گیرم شام که می خورم نماز که می خوانم ولو می شوم روی تختم و آنقدر خسته ام که میان دادوبیدادو شلوغی بچه ها خوابم می برد تا یک روز تکراری دیگر را شروع کنم. و دقیقا این همان شکلیست از زندگی که اصلا با طبیعت من سازگار نیست اما از زندان که بدتر نیست.. حس این که آن وقت شب بزنم بیرون هم اصلا نیست یعنی آنقدر هوای ولنجک سرد است که تا بحال در عمرم چتین سرمایی را تجربه نکرده بودم. به خصوص این که روز شنبه گذشته که رفتم سرکار و ریز ریز برف می آمد فکرش را هم نمی کردم هوا آنقدر سرد شود که شرکت ساعت سه تعطیلی بزند و من از ولنجک تا ولیعصر را پیاده بیایم و چند بار لیز بخورم و بیفتم و هیچ طوری هم نشود! و تازه روز بعد هم برای اولین بار توی عمرم هوس کنم توی پیاده روهای امانیه تا ونک قدم بزنم و از قدم گذاشتن روی برگ های زرد و زیبای پاییزی که به نظرم زیر نور کمرنگ آفتاب می درخشیدند لذت ببرم...
خلاصه این روزها دارم با دنده سنگین حرکت می کنم و نمی دانم قرار است چه اتفاقاتی بیفتد... به خصوص این که دقیقا همین ماه قرار است تجهیزات و لوازم شرکتم به مزایده دادگاه گذاشته شود به خاطر بازی کثیفی که قاعده هایش را نمی دانستم..
تازه یادم رفت بگویم توی این وضعیت قطعی اینترنت را کجای دلمان بگذاریم... به خصوص این که در شرکت جدید همه کار من مرتبط با خارج کشور است و دیگر تحمل اینهمه استرس را ندارم...