ویرگول
ورودثبت نام
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنیدبه امید طلوع صبح موفقیت برای همه...
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنید
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

یادداشت نه

نه، دلم باز نمی شود. اصلا تهران آن جوری که توی تلویزیون بود نیست. انگار ادامه همان تصویری است که در ذهنم داشتم. هیچ صفایی ندارد. به خصوص این که دارد از این همه سرمایش واقعا حرصم می گیرد. به خصوص وقتی که هر چه می پوشم باز هم سردمم هست. چیز دیگری که خیلی بیشتر حرصم می دهد و واقعا بعضی وقت ها دلم می خواهد بایستم داد بزنم به خصوص وقتی زانوهایم یخ زده اند و دیگر توانی در پاهایم احساس نمی کنم سربالایی هاست! تا می خواهی بهش عادت کنی یکهو زمین زیر پایت صاف می شود و می افتی به سرپایینی :/

هنوز تهران بهم نچسبیده. فکر می کنم هیچوقت هم نچسبد. البته در میان روزمرگی هایم چند چیزش واقعا هست که خیلی حالم را خوب می کند. یکی چای های خوشمزه آقای ر. به خصوص با نان بربری تازه که وقتی می خواهی بروی سراغش چیزی ازش باقی نمانده! چون همکاران عزیز همگی گرسنه تشریف می آورند سرکار و من مانده ام که آدم چطور می تواند وقتی خانه دارد ناشتا برود سرکار؟!

دومی ... لبخندهای مدیر بخش بازرگانی... خانم ف. چقدر دوستش دارم. به خصوص وقتی یکهو صندلی اش را کاملا بر می گرداند طرف من و گوشی اش را می گذارد کنار تا حالم را بپرسد مبادا توی خوابگاه یا محل کار چیزی اذیتم کند... این جور وقت ها دلم می خواهد محکم بغلش کنم بگویم مگر آدم از تو خوب تر هم پیدا می شود؟ چند روز پیش حتی جرات کردم و یکهو بهش گفتم:

  • انگار شما را توی یکی از کارتن های دوران بچگی دیده ام!

چقدر خندید و من مات نگاهش کردم! چیز دیگری که خیلی بهم می چسبد دوش گرفتن است به خصوص وقتی تمام پوست و استخوانم از سرما بی حس شده، آب گرم و حس زدودن خستگی یک روز سخت و سرد کاری چقدر به آدم می چسبد...

و بعدش خواب... به خصوص وقتی ساعت خاموشی می رسد و همه جا را سکوت فرا می گیرد تا تو خوب بخوابی...

ولی همه اینها باز هم باعث نمی شود که تهران را دوست داشته باشم... اگر به من باشد دلم می خواهد برگردم شهر خودمان، هر چه می خواهد بشود اصلا. دلم مادرم را می خواهد. پدرم را... اتاقم را ... سکوت خانه مان با آن چای های تازه دم و نان داغ صبحانه و عصرانه... اما اینها همه فعلا در حد یک نوستالژی کمرنگ هستند. من که خودم می دانم دردم چیست. دردم تنهایی است. این که یک آدم شبیه خودم پیدا کنم ولی خیلی صبورتر و مهربان تر... البته اگر باز یکی پیدا نشود که به نوشته هایم گیر بدهد به شما می گویم که همیشه همراه صبور من بوده اید و لایک هایتان یعنی که مرا می خوانید گرچه در سکوت، گاهی برایم جالب است بدانم چه فکر می کنید. اصلا من می نویسم تا شما با من حرف بزنید نه این که لایک کنید. شاید دلم می خواهد تاییدم کنید که مطمئن تر قدم بردارم.

نمی دانم چرا هر کار می کنم کسی به دلم نمی نشیند. گاهی دلم می خواهد کاش از یکی خوشم می آمد می رفتم جلو بهش می گفتم اقلا ذهنمان چند وقت درگیر هم می شد. شاید هم نمی شد. ولی واقعا دیگر نمی دانم دوست داشتن چطور اتفاق می افتد، اصلا خیلی چیزهای ساده یادم رفته. شاید چون این چند وقت ذهنم فقط روی کار و چاپ ترجمه کتابم متمرکز بوده. نمی دانم. ولی شما قشنگ می دانید که من امشب خیلی پراکنده نوشتم و تمرکز ندارم. افکارم امشب در هم ریخته بود امید که حال شما خوب باشد...


۲۰
۸
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنید
به امید طلوع صبح موفقیت برای همه...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید