هفته ای پر از استرس را تحمل کردم تا در نهایت دوره آزمایشی کارم به پایان رسید و ... با من قرارداد بستند. چطور بگویم که عاشق کارم هستم. گرچه هوای ولنجک دلگیر است و من در فصل باران و سرما و آسمان ابری کارم را شروع کردم و عصرها که بر می گردم چون هیچ لباس گرمی ندارم از شدت سرما دندان هایم به هم می خورد ولی از بودن با آدم های تحصیلکرده و روشنفکر و محیط کار شاد و باانرژی لذت می برم. به خصوص که دارم کاری که همیشه عاشقش بودم یعنی کارشناس بازرگانی خارجی را با همه جزئیاتش یاد می گیرم و در مقابل حقوق هم دریافت می کنم و این خیلی برایم لذتبخش است.
همیشه با خودم می گفتم اگر روزی بخواهم در تهران مشغول کار شوم حتما باید در بهترین نقطه و در شرکتی کار کنم که به قولی سرش به تنش بیارزد و خدا را شکر می کنم که چنین اتفاقی افتاد. برای نزدیک تر شدن به محل کارم در نهایت مجبور شدم محل اقامتم را به مکانی بسیار نزدیک تر به محل کارم انتقال دهم و این به معنای کنار گذاشتن همه بچه هایی بود که دو ماه باهاشان بودم حتی آن دوست عزیزی که همراهی اش مشکلات زیادی را از هر نظر برایم ایجاد کرد.
و کتابم... قرار است فردا کتابم را به ناشرم تحویل دهم ولی نمی دانم بتوانم تا فردا پروژه ام را تمام کنم یا نه. ناشرم انسان شریفی است ولی خب، من باید در اولین پروژه خوش قولی ام را به او نشان دهم.
این روزها، به شدت دلتنگ خانواده ام می شوم. همچنان نگران پرونده شرکتم هستم. تنهایی گاهی به شدت برایم آزاردهنده می شود ولی تلاش می کنم به همه چیز غلبه کنم. به خصوص این که این تنهایی باعث نشود دچار مشکلات بزرگ تری شوم. کمتر مطالعه می کنم. زندگی برایم واقعا سخت شده. از شما چه پنهان گاهی به سرم می زند بی خیال همه چیز شوم و برگردم پیش پدرم مادرم... یک چیز بگویم شاید دلتان بگیرد. گاهی فکر می کنم هر روز که می گذرد یک روز به روزهایی که حسرت خواهم خورد چرا والدینم را تنها گذاشتم اضافه می شود...
خیلی ها تشویقم می کنند که تو آدم موفقی هستی. اراده قوی داری. به چیزهایی که می خواهی می رسی ولی راستش را بگویم همیشه در دلم غمی هست. دلتنگی برای پدرم... برای مادرم... چند شب پیش فکر می کردم الان چند سال است که پدرم دیگر نتوانسته مثل آن قدیم ها با ما حرف بزند و فقط دارد با چشم هایش دردهایش را فریاد می زند؟
بغضم شکست...
