امروز که لپتاپم را باز کردم دیدم بغض دارد. البته خودم می دانستم قضیه چیست ولی بهش گفتم که قرار نیست لپتاپ شرکت جای او را بگیرد حتی اگر من ساعات خیلی بیشتری از روز را با او باشم و هر کسی پشت میز من بیاید از چیدمان و سازماندهی پوشه های رنگی رنگی توی درایو کاری ام تعریف کند باز همه زندگیم توی لپتاپ خودم هست. حتی امروز یواشکی در گوشش گفتم که ممکن است تا چند روز آینده با خودم ببرمش شرکت تا آنجا را ببیند و بداند که من عصرها لپ تاپ شرکت را توی کوله پشتی ام نمی گذارم ببرمش این طرف و آن طرف، چون کوله پشتی من فقط جای خودش هست و بس! لبخند پررنگ و رضایتبخشِ امروز لپتاپم را هیچ وقت از خاطرم نخواهم برد و این همان چیزی است که به زندگیم معنا می دهد، جان دادن به اشیای بی جان زندگی که ممکن است برای بعضی از آدم ها حتی خنده دار به نظر برسد!
خب، دوستان ماه دوم کاری من هم به پایان رسید. خبر این که کتابم فیپا گرفته و قرار است تا به سازمان محترم ارشاد برود تا مجوز بگیرد! خبر دوم این که من خودم با پرونده شرکت سابقم گیج شدم بس که قضاوتش را پیچیده کردند و انگار کلا من هر چه سند می دادم چشم قاضی بسته بود و فقط شاکی کلاهبردار را دید و در نهایت، من ابلاغیه کارشناسی! را ندیده بودم و فقط مزایده را دیدم و روزی که برای جلسه مزایده به شهرستان رفتم دیدم شاکی خوشحال و راضی از اجرای احکام بیرون آمد و من هراسان و با بغض در گلو دقیقا پنج دقیقه از دوازده و نیم گذشته در مملکتی که همه چیز طبق ساعت جهانی کار می کند رسیدم و تنها چیزی که شنیدم این بود که کل لوازم شرکت من که صد میلیون بود را شاکی به 22 میلیون خریده بود و تمام! حالا من باید منتظر جلسه اعسار باشم تا شهود من برای 48 میلیونی که نگرفته ام قسم یاد کنند که نمی توانم بکجا پرداخت کنم! فکر کردید من بعد از جلسه دادگاه چه کردم؟ باور کنید غصه اش را پرت کردم دور و اشک هایم را پاک کردم. رفتم یک لوبیاپلوی خوشمزه گرفتم گوشه خیابان نشستم و خوردم و سوار قطار شدم برگشتم تهران تا اوایل ساعت کاری در شرکت باشم. همین. می دانم که دقیقا متوجه می شوید چه می گویم و چرا این کار را کردم.
در شرکت جدید، همه سعی خودم را کردم تا شرکتمان بتواند سه قرارداد بزرگ با سوئیس، کانادا و هلند امضا کند. در نهایت این شد که علاوه بر دپارتمان بازرگانی، توانستم رضایت پزشکان واحد آر اند دی را هم بدست بیاورم و حالا برای هر پروژه تحقیقاتی مرا هم به جلسات خودشان دعوت می کنند. اینها همه از لطف خداست.
دوستان، اینجا می توانم از خیلی چیزها بنویسم ولی چون روال اینگونه پیش رفت که درباره مسیری که دارم طی می کنم بنویسم ترجیح می دهم درباره خودم و کارهایم بنویسم تا دوستانم بخوانند و هر جا متوجه می شوند دارم مسیرم را اشتباه می روم راهنمایی ام کنند. گاهی با خودم فکر می کنم من حتما دوباره شرکتم را روبراه می کنم. حتما. و آن روز خیلی دور نیست ولی این بار با یک رویکرد جدید و حتما از پرونده شرکتم و نوع قضاوتش به دادگستری و دیوان عدالت اداری و سازمان های مربوطه شکایت می کنم هر چند به نتیجه نرسد ولی دقیقا وقتی کار پرونده ام تمام شود کار من شروع می شود. خیلی دوستتان دارم. ببخشید دیر به دیر می نویسم گذشته از این که وقت ندارم دلم می خواهد هر وقت می آیم خبرهای خوبی داشته باشم.
هنوز با کسی آشنا نشده ام که بتواند گزینه دلخواهم برای زندگی مشترک باشد. جمعه آینده تولدم هست و هنوز نمی دانم اصلا کسی یادش باشد یا نه ولی خودم تولدم را دوست دارم و خوشحالم که هر سال متقارن است با سال جدید میلادی. خیلی دوستتان دارم و خوشحالم که کنارم هستید.