یک وقت هایی در زندگیم هست که احساس می کنم اصلا قرار نیست بعد از آن یک اتفاق هیجان انگیز بیفتد اما مدت نه چندان زیادی پس از آن، یکهو همه چیز تغییر شکل می دهد و من یک جریان تازه را تجربه می کنم. دیگر از این که بهم بگویند: «تو یکجا بند نمی شوی!»، «بالاخره کار خودت را می کنی!»، «ما که می دانیم باز چمدانت را می بندیو راهی می شوی» غصه ام نمی گیرد. راست می گویند. من یکجا بند نمی شوم. طاقتم نمی آید جایی که نمی توانم با آن ارتباط برقرار کنم بمانم. دوست ندارم چیزهایی را بشنوم که دیگر بهشان فکر نمی کنم. مثل همین ازدواج که یکی از معضلات ما دخترهای ایرانی است. این که من دیگر دوست ندارم ازدواج کنم زیرا نمی خواهم و نمی توانم کسی را باور کنم. این که از نزدیک شدن آدم ها به خودم ترسم می گیرد. این که از بعدش چه می شودها دلواپس و نگران می شوم. این که هیچ کس دقیقا آن مدلی که دوست دارم بلد نیست زندگی کند. آن طوری که من از نشستن لب حوض و نوازش شمعدانی ها لذت می برم بلد نیست عاشقی کند. این که هر کاری می کنم آن آدم در قالب فکری من جا شود نمی شود و این درد بزرگیست که نمی توانم به اطرافیان بفهمانمش. زیرا به اعتقاد آنها با یک تقریب می شود زندگی کرد. همین که آن آدم دستش به دهانش برسد کافیست. حتی اگر از زندگی فقط خوردن و خوابیدنش را بلد باشد و اصلا ذاتش این باشد که احساساتش را به زبان نیاورد آن هم اگر احساسی داشته باشد شعر خواندنش پیشکش...
دلم می خواهد سکوت کنم. یک سکوت طولانی و توی لاک خودم فرو بروم و با خودم بیشتر تنها باشم. خودم را مرور کنم. پیدا کنم دوستت دارم های زندگیم را... کتاب هایم را، شعرهایم را، دردهایم را حتی... و همه دروغ هایی که شنیده ام را از خاطر ببرم و همه دوستت دارم های تا پای جان را...
سرم را میان دستانم گرفته ام. دلم مدام شور می زند. نه وقت عید است و نه وقت سفر اما دلم بیقرار است و بهانه می گیرد و راستی که بعضی چیزها را به هیچ کس نمی شود گفت و به نظرم آدم درست وقتی به همین نقطه از زندگی می رسد بالغ می شود. این که خیلی چیزها را دیگر نمی تواند به دیگران بگوید و آن خود واقعی اش را نمی تواند با دیگران، به اشتراک بگذارد... آن خود واقعی که سال ها در پس پرده های شرم و حیا رخ نشان نداده مبادا که انگشت نمای این و آن شود...
دلم می خواهد یک جوری دوباره یک چیزهایی شروع بشود. آن اتفاقات خوب. آن لحظه هایی که همه چیز یکهو تغییر می کند. و اوضاع کمی بهتر می شود. یک روزهایی اینچنینی قبل از این که آن جریان رگولار زندگی ما زن ها به روال طبیعی خودش رخ بدهد در مغزمان یک زلزله چندریشتری بزرگ اتفاق می افتد که همه چیز را به لرزه در می آورد و زیر سوال می برد. و حالا از آن روزهاست که همه چیز در ذهنم دوباره به هم ریخته است و هیچ چیز سرجای خودش نیست. زندگی بی رونق تر از همیشه پیش می رود و بهتر بگویم به باد می رود...
+ پی نوشت: احساس کردم بالاخره فهمیدم که دوست دارم چکاره شوم و برای همین امسال به جای دکترای رشته زبان انگلیسی، تصمیم گرفتم در آزمون ارشد مدیریت شرکت کنم و به حوزه ای که علاقمندم به صورت آکادمیک وارد شوم - یعنی بازرگانی بین الملل. می دانم ته تهش هیچ خبری نیست ولی حداقلش این است که از ناامیدی نمی میریم...