نشستم رو به قبله. زیارت عاشورا خواندم. تا به حال کربلا که نرفتم ولی یک خیابان کوچکی مثل خیابانی که توی مشهد به حرم ختم می شود دیدم. دلم را راهی همان خیابان کردم و بهش گفتم حالا تقریبا سی و چند روزی می گذرد که من هر شب در خانه شما می آیم و صدایتان می زنم آقا... تا به حال نشده صدایتان بزنم جواب نگیرم... اشک هایم سرازیر شدند... زیر لب گفتم:
و سرم را پایین انداختم و آرام هق هق کردم. بعد با گوشه چادر نمازم اشک هایم را پاک کردم... سرم را گذاشتم روی سجاده و زمزمه کردم آن دعای آخرش را ... و وقتی سرم را بلند کردم تا سجاده را جمع کنم ناگاه دوباره خم شدم و سر بر مهر گذاشتم و با من و من و یک دنیا خجالت و کلی بگویم نگویم آرام طوری که چیزی بشود ما بین این که کاشکی خدا بشنود و نشنود ... گفتم:
و بعد زدم زیر گریه... وقتی از جا برخاستم هنوز صورتم خیس بود... توی دلم هنوز بغض داشتم. دوباره گریه ام گرفت. این روزها این چندمین باری است که احساسی ام می کند... چندمین باری است که همه چیز مرا به چالش می کشد...
توی دلم می گویم خدایا می شود او مال من بشود؟ خدا می گوید: