ویرگول
ورودثبت نام
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنیدبه امید طلوع صبح موفقیت برای همه...
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنید
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

یادداشت بیست و دوم

بعضی وقت ها وقتی به جریان درهم زندگیم نگاه می کنم می بینم آن قدر برای خودم مساله ایجاد کرده ام که حل کردن این همه گاهی از توان من به تنهایی خارج است. برای همین هر روز در حین این که دارم به کارهای مختلفی که شاید خیلی هایش را دوست نداشته باشم می رسم به راه حل های مختلف فکر می کنم. گاهی با خودم می گویم چرا این همه اشتباه می کنم؟ البته دلیل اصلی اش را می دانم خانواده ام. خانواده ام را دوست دارم ولی هیچ وقت نتوانسته ام شبیه آنها فکر یا عمل کنم. گرچه آنها همه شان یک زندگی ساده و فرهنگی و بدون رویا دارند و در همین سطح هم حالشان تقریبا خوب است خدا را شکر. ولی من...

من همیشه حالم بد بوده. از وقتی یادم می آید هر وقت از خانواده ام دور بوده ام حالم خوب بوده گرچه استرس زیادی را تحمل کرده ام ولی دور بودن از یک فضای خشک و متعصب جنوبی حالم را بهتر می کند. زندگی در سایه باید و نباید را دوست ندارم. حالا که خب دیگر مثل گذشته نیست که آن حجم از دستورات را اطاعت کنم و هم بالا رفتن سن و هم استقلال من طی این چند سال شاید باعث شده اند که به ندرت دیگر باید و نبایدی در کار باشد.

به هر حال، این روزها دارم یک تصمیم مهم می گیرم. البته نه برای نزدیک تر شدن به این بافت. برای این که حس می کنم نمی توانم از فرزندم دور باشم. فرزندم؟! شرکتم... یادتان هست...؟ نمی دانم آیا اینجا همان نقطه ای است که شماها داشتید پیش بینی اش می کردید؟ نمی دانم آیا دارم بلند می شوم دوباره؟ مثل همیشه وقتی دور خودم چرخیدم تا با کسی مشورت کنم که بیطرفانه باشد شماها یادم افتادید. برای همین پشت لپتاپ نشستم و شروع کردم.

واقعیتش موافقت وزارتخانه را برای انتقال شرکتم از شهری که شرکتم در آنجا بود به شهر خودمان گرفته ام. البته شرکت من چون از نوع موسسه تک منظوره است منطقه ای است و به من گفته بودند که امکان جابجایی وجود ندارد ولی خب الان شرایط فرق می کند. من دیگر نمی توانم با آن احساس عدم امنیت دوباره کارم در آن شهر ناجوانمرد را ادامه دهم. برای همین به جای انحلال تصمیم گرفته ام که موسسه ام را به شهر خودمان منتقل کنم و هر جای دنیا که باشم بدانم افرادی که دارند به من کمک می کنند تا آنجا را به یک استارت آپ بزرگ و پررونق در استانمان تبدیل کنم از خون من هستند، دوستانم هستند یا همشهریانم هستند که آنها را خیلی خوب می شناسم و از جنس خودم بی غل و غش... گرچه هیچ وقت آبم با خانواده ام توی یک جوب نمی رود ولی خیالم راحت است که فرزندم کنار خودم هست. خیالم راحت است که زحمت هایی که کشیده ام هدر نرفته است... به نظرم این بهترین راهی بود که باید از اول پیگیرش می شدم...

خواستم همین را بهتان بگویم. این روزها که در خانه پدری پشت لپ تاپ می نشینم و کار می کنم گرچه دلم تنگ خیابان های تهران شده و میدان انقلاب ولی... آن قدر قبل از عید استرس تحمل کردم که فعلا ترجیح می دهم با آرامش به کارهایم برسم و امسال را کلا برای مرتب کردن همه بی نظمی های زندگیم در نظر بگیرم. امسال باید تکلیف خیلی چیزها روشن شود... آن مدرک ارشدی که دلم می خواهد، دکترای زبان که خیلی دیگر لفتش داده ام و تمام کردن همه کتاب ها و مقالاتی که نیمه کاره مانده اند... حتی اگر قرار باشد کل سال را در خانه بمانم باید همه چیز سر جای خودش قرار بگیرد...

من کاری به این زندگی و قاعده های عجیب غریبش ندارم. من باید موفق شوم. به هر قیمتی که هست. یقین می دانم خداوند حواسش به من هست و یقین می دانم خداوند مهربان برای همه کسانی که در زندگی تلاش کنند و به او امیدوار باشند پاسخ خواهد داد...

۸
۰
شیوا صدایم کنید
شیوا صدایم کنید
به امید طلوع صبح موفقیت برای همه...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید