زیاده از حد باورش داشتم، گویی مغروقم و او بحری واسع. دمی نبود که بدان نیندیشم. وه از دو تیله کوچک و شبهای طویل و نهان در زیر شکن مژگانش. زیبایی بصری نداشت؛ لیک، به چشم من...
شربت لعل لبش در خیالم صرف شد. در پرواز فکرتم، برش سوزان بود و من نیست شدهام، تمام شدهام، یک نقطه کنارم بگذارید