دو سال را پیموده‌ایم. نگاهش خیره، دستانش سرد و آغوشش طویل است به سان روز فرقت. نیک می‌داند که او را همچنان دوست می‌دارم و دیگر توان گول زدن خود را ندارم. برایم اهمیتی ندارد چه می‌کند. خوش است یا پریشان‌حال؟ هم‌کلام انتزاعی من است یا دختری که پیش‌تر با او دمی خوش گذرانده بود؟ از حضور انسان‌هایی که بانک انرژی و صبر نوجوانی خود را بابت ساخت خاطرات و تجارب مشترک ورشکست کرده‌اند شوریده‌حال می‌گردد یا خشنود؟
پنج حرفی محبوب من، می‌بینی که دیگر برایم پشیزی مهم نیست!؟
دیگر هرگز دروغ نمی‌گویم که نوشتن تسکین می‌دهد مرا.
