"کار" ای تنها پناهگاه من، پناه میبرم به تو از شر هر چه غیر از تو به ذهنم خطور میکند
"کار" ای که قلبها با یاد تو آرام میگیرد و جز تو مقصودی نیست مرا به خویش راهنما باش تا با اشتیاق به سویت بشتابم
"کارِ یکتا" که تنها برای منی، مرا به حال خود وامگذار...

مطمئن باش بهشرط خرکاری و هوشمندی موفق میشی. کار کن! میدونی تنها راه موفقیت چیه؟ تلاش و کوشش. "کار" کلید همهی مشکلاته.
میخوای تو جامعه جایگاه درستی داشته باشی یا سطح رفاهت بالا باشه، کار تو رو به اونجا میرسونه. کار زیاد و البته هوشمندانه.
برای رسیدن به هر چی که فکر کنی باید تلاش کنی، باور نداری، ببین تو قرآن میگه: «ليس للانسان الا ما سعی؛ برای انسان چيزی جز تلاش و كوشش او نيست.» اونایی لیاقت رسیدن به قله رو دارن که بیشتر از بقیه کار میکنن.
ما (بهخصوص فعالان حوزههای مرتبط با فناوری، کسایی که با محصولات و خدمات آدمای سیلیکونولی یهجورایی رابطه دارن) اومدیم و یک صدا تکرار کردیم: کار کار کار. کار مداوم و بیوقفه.
اتفاقی که تو این شرایط میفته چیه؟ کار تمام زندگی رو میگیره.
میخوابی که بهتر کار کنی، اصلاً ساعت بیداری و خوابت رو بر اساس اینکه چه موقع کارت بهرهورتره میچینی (افسانهها دارن که کارآفرینانِ به قله رسیده ساعت 4 5 صبح بیدار میشن).
ساعت غذا خوردنت رو بر اساس اینکه چه غذایی توی کارت بهت کمک میکنه تنظیم میکنی و خیلی جاها بهخاطر "کار" از خوردن غذا امساک میکنی!
عزیزم بهنظرم اگه الان بچهدار بشیم نمیتونم کارم رو توسعه بدم، یکم دیگه عقبش میندازیم.
به همین سادگی "کار" تا ریزترین بخشهای زندگی ما رو پر میکنه. از سر سفرهی غذا تا وقت تخلیه کردنش، از خواب تا بیداری، از فعالیتهای جسمی تا فکری، همهجا پر میشه از "کار" و برای "کار".
تبریک میگم تو یک راه و روش جدید برای زندگی داری. "کار".
"کار" برای رسیدن به "موفقیت"(دقیقاً همون معنای سعادت تو ادیان دیگه رو به ذهن متبادر میکنه) یه راه و روش و در حقیقت یه دین جدیده!
مبلغان این دینِ بینقص، همون انگیزشکنندگانی هستن که با حرفهاشون ایمان ما رو تقویت میکنن و تو تنگناها امید رو تو دلمون میکارن و توی صراطِ مستقیمِ "کار" نگهمون میدارن.
این "کاره" که تو رو به سلامتی دعوت میکنه. "کاره" که به تو امید میده. "کاره" که تو رو تشویق میکنه آدم مثبتی برای جامعه باشی.
بازی عوض شد! تو نه مسلمونی، نه مسیحی، نه بیدین، تو "کاری" هستی!
"کاری" کیه؟ کسیه که تا جون داره مبارزه میکنه. "کاریهای حقیقی"(مومنان راستین) کسایی هستن که فقط برای "موفقیت" مبارزه نمیکنن، اونا مقامشون بالاتر از این حرفاس، اونا برای خودِ "کار" میجنگن. درست مثل پیروان حقیقی ادیان دیگه که نه برای ثواب و پاداش، بلکه برای خودِ دین مبارزه میکنن(مخلصین).
درسته، باید جهاد کنی! باید تا پای جونت کار کنی. مگه میشه دیندار بود و جهاد نکرد؟!
گوشِت به دهن مجتهدی که توی صنعت خودت ازش تقلید میکنی باشه(عموماً کارآفرینانی که روزانه 18 ساعت کار میکنن)، هر زمان فتوای جهاد(بیشکاری) داد از همه چیزت بگذر و گوش به امر باش تا موفق(رستگار) بشی.
و ما این آئین را به تو در درهی سیلیکون عطا کردیم. و درهی سیلیکون را برای مشتقان، محلی امن برای رشد و پیشرفت و "فنای فیالکار" قرار دادیم.
حالا که به دین "کار" در اومدیم و با اعمالمون و گفتارمون اقرار کردیم که در این دین استوار هستیم، آیا الگویی داریم که ازش پیروی کنیم. یکی که روی نوک قله باشه؟ ازون قلهها که هیچکسی بهش نمیرسه؟
بله، استیو جابز. بله، ایلان ماسک. بله، بیل گیتس.
تو آئینِ "کار" مقربین عموماً ویژگیهای یکسانی دارن. کسایی هستن که دانشگاه رو ول کردن، بچهگیِ خیلی شُخمی داشتن و در نهایت با یاری و مدد "کار" بوده که تونستن به نوک قله برسن.
مقربین همون پیامبران این آئین هستن که به ما با اعمال و رفتارشون(سنت) نشون میدن که حد اعلای "انسانِ کاری"(معادلش تو ادیان الهی چیزی مثل عابد یا زاهد میشه) چهطور باید زندگی کنه یا بهتره بگیم، کار کنه.
این انسانهای موفق و مبارز بدون استثنا بیشکارن. اگه ما روزانه سه وعده کار میکنیم، اونا دائم در کارن. خوشا آنان که دائم در صلاتند(کارند)!
اگه ما فقط یه ماه در سال روزه میگیریم اونا دائم در امساک از لذائذ دنیوی هستن.
اصلاً مهم نیست که این پیامبران در "زندگی شخصی" خودشون چه وضعیتی دارن. اینکه آدمای با اخلاقی هستن یا نه، اصلاً مهم نیست. اصلاً "زندگی شخصی" یعنی چی؟ فقط کاره که مهمه و انسان رو به سعادت(موفقیت) میرسونه.
و هر که به "کار" و "پیامبران" آن باور داشته باشد، بدون شک موفق خواهد شد!
حالا وقتشه که دنبالِ "کار یکتا" باشی. شرک جایز نیست. "کاری رو بکن که دوست داری".
تو باید دنبال اون کاری بری که برای اون ساخته شدی، اینجوری توی "کار"، خودت رو بیشتر میشناسی. بله درسته، خودشناسی!
چرا فکر میکنی "کار" باعث نمیشه خودتو بیشتر بشناسی؟ "کار" و ازون بهتر "کارِ یکتا" تو رو اونچنان در جهات مختلف رشد میده که حتی نمیتونی تصورش رو بکنی.
تو جاودانهای. شک نکن. "کار" به تو جاودانگی اهدا میکنه. اگه خالصانه خودت رو وقف "کار" کنی میتونی از خودت میراثی به جا بذاری که نام و یادت جاودانه بشه.
تو هم میتونی یکی از پیامبران این دین باشی، درسته سخته ولی ارزششو داره. "بیشکار" باش و دیگران رو به بیشکاری دعوت کن. تأثیرگذاری تو باعث میشه جاودانه بشی و همیشه از تو به نیکی یاد بشه.
ای انسان همانا بهترین مکانها برا تو اتاق کار(عبادتگاه) توست.
اصلاً فاز تئوری توطئه یا حرفای این شکلی رو ندارم و به هیچ وجه به این باور نیستم که اینا مهندسی شده باشه. بهنظرم تعریفی که کارآفرینها و بهخصوص اقتصاددانها از انسان و هستی داشتن و نظریاتی که بر اساس اون تعاریف ارائه کردن وضعیت رو تو بلندمدت این شکلی کرده. البته راجع به اینکه آیا اون تعاریف درست بودن یا غلط و اگر اشتباه بودن درستش چیه باید جداگونه حرف زد.
یهو یکی وسط جمع بلند شد و گفت: هی بچهها! نگاه کنید، نکنه داریم اشتباه میریم؟