یا ایهاالذین اسئلو اوصیکم بدونیت والانفاق
ای کسانی که سوال میکنید، شما را توصیه میکنم به دونیت و انفاق
اینو تو لایوهای پرسش و پاسخم به دوستان میگم.
تا الان دوبار داستان دونیت رو تو سایتم تجربه کردم و الان برای بار سوم دارم اونو تو لایوام تجربه میکنم.
اینجا میخوام تجربمو راجع به دونیت بگم. همراه باش...

دفعه اول تقریبا یکسال یا یکسالونیم پیش توی وبسایتم زیر هر پست دوتا کلید گذاشتم که اگه از پست خوشت اومد یکی از کلیدای پایینو انتخاب کن.
یکیش همبرگر بود با عنوان ناهار مهمون من باش، یکیش نوشیدنی. اگه کسی میزد میرفت تو ی صفحه پرداخت زرینپال با قیمت مشخص و میتونست پرداخت کنه.
ناهار 14.000 تومن، نوشیدن 2000 تومن.
خیلی جواب نداد... دونیت داشتم ولی تقریبا همه کسایی بودن که تو اینستاگرام منو میشناختن.
چون همه آشنا بودن بعد سه یا چهار ماه بهطور کلی دونیتا قطع شد. یا خیلی خیلی کم شد. شاید در طول پنج یا شش ماه کلا ۲۰۰هزار تومن دونیت جمع نشد!
ی بار دیگه دونیتو بهشکل آزاد گذاشتم. یعنی زیر هرپست ی گزینه گذاشته بودم که رقم دونیت کلی رو نشون میداد. هرکی روش کلیک میکرد میرفت تو ی صفحه دیگه که میتونست رقمشو با اسمش بزنه و پرداخت کنه.
این داستانو با توجه به رویه قبل زیاد امتحان نکردم. کلا شاید چهار پنج ماه.
این دفعه هم پرداختها کلا شاید ۲۰۰هزار تومن نشد. با اینکه ایندفعه لیست افرادی که دونیت میزدن آنلاین نشون داده میشد بازم عاملی نشد برای ترغیب مخاطبا.
دفعه سوم که هنوز دارم روش کار میکنم توی لایو آپاراته. با استفاده از سرویس سیبمو. فعلا از بقیه بهتر بوده.
سال ۹۷ نزدیک به ۱۵۰تا لایو پرسش و پاسخ هرشب توی اینستاگرام داشتم. امسال هم نزدیک ۱۰۰ تا تو اینستا رفتم و بقیشو بردم تو آپارات. البته محبور شدم. بعد از انتشار ی استوری از سردار سلیمانی دیگه نتونستم لایو بذارم.
این سابقه فعالیتم تو داستان دونیت که اولی و دومیش کلا شکست خورده بود ولی سومی بهارش جذابتر از مدلای قبلی بوده تا اینجا.
حالا بریم سراغ نتیجهگیری...
دونیت اونجوری که من متوجه شدم برای ما ایرانیها معنای خاصی نداره. اکثر ما نسبت به این واژه خالیالذهن هستیم.
فقط بچههایی که تو فضای نرمافزار یا اینترنت ولچرخیده باشن این واژه رو دیدن یا به گوششون خورده، بقیه کلا اصلا نشنیدن این کلمه رو.
این مهمترین داستان شکست مدلدرآمدی بر اساس دونیته. مردم نمیدونن دارن چیکار میکنن، یا باید چیکار کنن.
بذار اینجوری بگم. من وقتی دارم به ی فقیر پول میدم ی پیشزمینه ذهنی نسبت به این عمل دارم. مثلا با توجه به رفتار پدر، مادر یا بزرگترهام که اینکارو انجام میدادن و میگفتن خوبه منم انجام میدم.
مثلا چون بعد از کلی فکر کردن به این نتیجه رسیدم که به کسی که داره تو خیابون ساز میزنه پول بدم خوبه، بهش کمک مالی میکنم. مثلا به سازمانهای خیریه پول میدم چون احساس خوشایندی بهم دست میده.
آیا من در زمان دونیت کردن یا قبل و بعدش چیزی تو ذهنم هست؟ اینکارو مثبت تلقی میکنم؟ دونیت رو مساوی با صدقه میدونم؟ دونیت گیرنده رو تو جایگاه گدا تصور میکنم؟
اینها بعلاوه هزارتا سوال دیگه مسائل گنگی هستن که تو داستان دونیت باهاش روبرو هستیم.
عموما افعال و اعمال خوب توسط پیامبران و بعد از اونها فلاسفه و اندیشمندان مشخص شده. اما آیا پیامبری درباره دونیت حرف زده؟ اندیشمندی درباره اینکه دونیت چیست کتابی بیرون داده؟
تمام اینها بعلاوه عدم ریشهدار بودن این فرهنگ باعث شده، دونیت تو ایران بالاخص جواب نده.
تو کشورهایی مثل آمریکا اوضاع یکم فرق داره، اونجا آدما حداقل این کلمه رو شنیدن و ی تعریفی هرچند ناقص تو ذهنشون هست.
من صدقه رو ازپدر مادرم شنیدم یا تو رفتار اونها یا پدربزرگ و مادربزرگم دیدم ولی هیچوقت نشنیدم مادرم منو به دونیت کردن توصیه کنه یا منو ازش منع کنه.
اگه بچت ازت بپرسه دونیت خوبه یا بد چی بهش میگی؟
اگه ازت بپرسه من میخوام دونیت بگیرم چیکار میکنی؟
واقعیت اینه که من خودم الان تو جایگاه دونیت گیرنده نمیدونم داستانم چیه؟ یکی با تمسخر بهم میگه افتادی به گدایی؟ یکی برام دونیت میزنه و تشویق میکنه؟
اگر دونیت رو کمک مالی بگیریم یعنی اینکه فقط باید به موسسات خیریه بدیم؟
با این اوصاف کار خیر رو چی باید تعریف کنیم؟
آیا استریمری که داره بازی میکنه خَیِّره؟
آیا کسی که ی اپ رایگان عرضه کردن خَیِّره؟
یا باید بگیم حمایت مالی فقط برای موسسات خیریه و فعالیتهای خیر نیست؟
تنها چیزی که تا اینجا خیلی واضح برام روشن شده اینه که متولدین ۷۵ به بعد خیلی راحتتر با این داستان برخورد میکنن تا بزرگترها.
ی پسر ۱۸ ساله برام بدون پرسیدن سوال دونیت میزنه و در مقابل اون ی آقای ۳۰ ساله بهطور کلی منو آنفالو میکنه، چون احساس میکنه من گدا هستم و دریافت دونیت رو باعث کم شدن ارزش انسان تلقی میکنه. نمیدونم...
نظرت چیه؟