تو دبیرستان و دانشگاه همیشه درگیر ی سوال بودم: چی میشه که یکی به یکی دیگه میگه اوسگول. واقعا کدوم اوسگوله؟
برو بابا اوسگول آخه فیفا هم بازیه. اوسگول تویی، آخه محمودآبادم جائه میری؟ خیلی اوسگولی، این چیه پوشیدی؟
واقعا چی میشه که یکی به یکی دیگه میگه اوسگول؟
یا بهتره بگیم چی میشه که من فکر میکنم از یکی دیگه بهترم یا بالاترم یا فکر و رفتار درستتری دارم؟

چند روز پیش بعد از شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی من ی استوری تو پیج اینستاگرامم منتشر کردم که: سلطان سلیمانی، پرچم بالاست. استوری بعد از 10 12 ساعت توسط اینستاگرام حذف شد اما دایرکتهای مختلفی به اشکال مختلف گرفتم.
ی عده تشویق میکردن و این حرکتو تحسین میکردن، ی عده خیلی کم فحش میدادن، ی عده نسبتا زیادی آنفالو کردن، ی عده فالو کردن و خلاصه وضعیت از حالت عادی خارج شده بود.
این وسط سعی کردم تا جایی که ممکن بود با همه صحبت کنم تا بلکه بتونم بفهمم ماجرای درست چیه؟ باید واکنش نشون داد؟ نباید شفاف بود؟ نباید به تشویق کنندگان اعتنا کرد؟ باید به فحش دهندگان گوش داد؟ بالاخره کار درست چیه؟
تو این بین ی سری اطلاعات کسب کردم... لُبِّش اینه که وقتی دونفر همسطح باشن با هم دعوا میکنن. امکان نداره تو دعوا یکی بالاتر باشه و نزاع شکل بگیره. اگر هم بگیره قطع به یقین عامدانه و از روی دشمنیه.
چیزی که برام خیلی جالب بود این بود که ما از بچگی برای اینکه بتونیم بهتر تو جامعه زندگی کنیم و خودمون رو حفظ کنیم مهارتی پیدا کردیم به اسم "قضاوت فوری". اینو یاد گرفتیم که ی نفرو خیلی سریع قضاوت کنیم و بفرستیمش تو دستهبندیهای شخصیتی که به مرور زمان تو ذهنمون ساختیم؛ بعدش ی برچسب بزنیم. علاف، آدم درست، بیادب، ازون فلان فلان شدهها، شبیه همونی که کلاه سرم گذاشت، آدم خشک، نچسب ولی بدردبخور و هزار برچسب دیگه.
تقریبا تمام حملاتی که به من شد بر مبنای همین قضاوت سریع بود و جالبتر اینکه تمام جوابهای من هم برا مبنای همون قضاوت سریع بود. یعنی چون اون شخص منو سریع قضاوت کرده بود باعث شده بود طوری با من حرف بزنه که منم اونو فوری در جهت مخالف یا موافق بذارم. و این خیلی اشتباهه.
خیلیها مخالف بودن با چیزایی که میگفتم و خیلی موافق. ی عده با استراتژی موافق بودن ولی تو تاکتیک مخالف بودن. چرا داریم باهم دعوا میکنیم؟ خوبه یا بد؟ کی درست میگه؟
چیزی که من تو این ماجرا متوجه شدم این بود که عده خیلی خیلی کمی از افراد هستن که بهطور کلی جدای از مخالفت با نظام و حکومت ایران با خود ایران و ایرانی مخالفن و قصد از هم پاشوندن کشور رو دارن. اینا خیلی کمن و در عین حال تاثیرگذار روی اقشار مختلف جامعه.
اکثر مردم هدفشون اینه که ایران کشور بهتری بشه. یکی میگه اگه روسپیگری آزاد بشه وضعمون بهتر میشه، یکی میگه اگه حجاب باشه بهتره. یکی میگه اگه با آمریکا سازش کنیم بهتره یکی میگه جنگ با اسرائیل چاره کاره. خلاصه نظرات متفاوته.
چیزی که در طول تاریخ تجربه شده اینه که عموما هر قشری با هر طرز فکری حرفی که قبل از به قدرت رسیدن میزنه با عملی که بعد از به قدرت رسیدن انجام میده متفاوته. این تفاوت صرفا عمدی نیست. شرایط و عوامل مختلفی باعث این تفاوت در حرف و عمل میشه. بگذریم...
تا اینجا دو دسته آدم پیدا کردم: ی عده بهشدت کم، کلا با کشور و وطن و ایران و ایرانی حالا یا به عمد یا به سهو مخالفن و بقیه که اکثریت هستن دنبال پیشرفت کشورشونن.
ما با دسته اول کلا کار نداریم. وضعیت اونا مشخصه. خیلی واضح تو جایگاه دشمن قرار دارن. بحث سر دسته دوم که اکثریت هستیم هست.
بحث و دعوا بین همین کسایی هست که دوست دارن کشورشون جای بهتری باشه. یکی جای بهتر رو چیزی شبیه به LA تعریف میکنه، یکی قائل هست به ساخت مدینه فاضلهای که تو کره زمین نمونه نداره، یکی بهترین بودن رو به پیشرفت در صنعت و تکنولوژی تعریف میکنه یکی به اسلامی بودن و...
الان اصلا قصد نداریم راجع به اینکه کدوم بهتره بحث کنیم؛ بهنظرم بحث در این مورد فقط از عهده فلسفه و حکمت برمیاد. اونم حکمتی که متکی به برهان قاطع باشه که یقین ازش دربیاد. بگذریم...
منی که قائل به ارتباط آزاد زن و مرد تو انظار عمومی در حد نزدیکی در پارکها هستم چرا دارم این حرفو میزنم؟ این خیلی مهمه. آیا قصدم از بین بردن کشوره یا ساختنش؟ اگر ساختنشه باید حرف اونی که با این طرز فکر مخالفه بشنوم. بعد از شنیدن و بحث بدون مجادله یا قبول میکنم یا نمیکنم. دعوا کردن نداره.
میدونی به این نقطه رسیدم... اگر فکر میکنی حجاب خوبه باید دنبالش باشی که تو جامعه پیاده بشه. اما نه با فحش دادن به کسایی که مخالفتن. چرا؟ چون شما با اونی که مخالفه تو ی جهت وجه اشتراک داری و اون ساخته شدن کشوره.
حالا این وسط تو ی دوره اکثریت مردم با ی ایده موافت میکنن و اون تو جامعه پیاده میشه و تو ی دوره دیگه عده دیگه. تو ی دوره ی دیکتاتور رو کار میاد که نظرات خودش رو پیاده میکنه تو ی دوره دیگه ی شکل دیگه. تمام اینها قصد دارن وضعیت رو بهتر کنن. در حقیقت همه فکر میکنن کار درست رو دارن انجام میدن.
حالا اینکه تلاش کنیم تا به لحاظ سیاسی یا اجتماعی به قدرت برسیم که بتونیم افکار خودمون رو پیاده کنیم بحثش جداست. این حرفا برای عموم مردمه نه افرادی که تو حوزههای تصمیمگیری هستن.
چیزی که دنبال اون بودم تو این پست این بود که برسیم به اونجایی که توان شنیدن نظرات مخالف خودمون رو داشته باشیم و البته ذلیل نباشیم که بزنن تو سرمون. اگه کسی زد از خودمون دفاع کنیم ولی آغاز به حمله نکنیم.
ازین طرز فکر باید دست بکشیم که: هرکی مثل من فکر میکنه خوبه، هر کی فکر نمیکنه بده! هر کی مثل منه خوبه، هر کی نیست بده! و اینکار خیلی سخته.
اگر برات مسلمه کسی که داره باهات مخالفت میکنه در پی بهتر شدن وضعیته و تو باهاش مخالفی حرفتو بزن و حرفشو بشنو اما دعوا نکن. دوباره میگم: این مدل برای عموم مردمه نه برای افرادی که تو حوزههای تمیمگیری هستن. اونجا قانون هست، رایگیری انجام میشه و هزارتا سازوکار دیگه که یا درسته یا نیاز به الاح داره.
طرز فکر قالب ما اینه: اگه با من مخالفی باید بمیری! اگه از ما نیستی پس تو آدم بیسوادی هستی! اگه تو دسته ما نباشی ی خائنی!
قاعده اوسگول رو یادت نره: همیشه دوتا آدم هم سطحن که با هم دعوا میکنن.
فقط کافیه یکم بیای بالا... از خودت شروع کن