تو یکی از دورهمیهای جمشیم شاهین کلانتری مهمونمون بود و کلی راجع به نوشتن حرف زدیم.

تمرینی که شاهین کلانتری پیشنهاد میکنه شلختهنگاریه، که مثلا روزی فلان تعداد کلمه نوشته بشه و... ی تکنیک عالی و کاربردی.
من تو این مطلب میخوام اجبارنویسی رو معرفی کنم. ی تکنیک کاملا چرت و الکی. درحقیقت ی جور اسکی رفتنه :)
همراهم باش...
جایی هستم که بیکارم و اصلا و ابدا آنتن ندارم و به هیچ اینترنتی دسترسی ندارم. پس مجبورم به حکم اینکه تولیدکننده محتوا هستم بنویسم.
اجبارنویسی در حقیقت شرایطی رو توصیف میکنه که شما در وضعیتی قرار میگیرید که مجبور میشید بنویسید.
شاید از خودت بپرسی چه فایدهای داره؟
نمیدونم. شاید کاملا بیفایده باشه. شایدم ی فایدههایی داشته باشه. در واقع این مطلب از دل همون آزادنویسی داره بیرون میاد... نشستم، بدون اینترنت و دارم مینویسم. بدون هیچ مقدمه و موضوعی...
اینکه اینترنت ندارم یعنی نمیتونم محتوا مصرف کنم.
چند بار قبل که اینکارو امتحان کردم، الفاظ قلمبه سلمبهای بیرون ریخت. ایندفعه دقیقا برعکسه. خیلی خیلی سطحی و بیمعنی دارن کلمات پشت سر هم پیاده میشن.
میتونیم اجبارنویسی رو اینجوری ببینیم که یک روش کاملا بیخود و مزخرفه که اصلا بدرد نمیخوره و نباید ازش استفاده کنیم اما من دوستدارم یکم ماجرا رو باز کنم.
حالشو داری ادامه بده...
چون اینترنت نداشتم مجبور شدم به نوشتن. یکم نوشتم و دیدم واقعا مزخرف و بیاستفادس. یعنی چی؟
یعنی اینکه کیفیت محتوای ما به وضعیت ذهنی ما بستگی داره.
یعنی نباید وقتی ذهنمون درگیره و آرامش نداره یا متمرکز نیست چیزی بنویسیم. درسته؟ خیر! اجبارنویسی میگه حتی اگه وضعیت ذهنی مطلوبی هم نداری بنویس.
ی فکر داره تو ذهنم وول میخوره... چی داری مینویسی؟ جدی میخوای اینو منتشر کنی؟ خیلی پرت و پلاس...
چی میشه اگه پرتپلا بنویسیم؟ یا بهتر بگیم چی میشه اگه پرتوپلا منتشر کنیم؟ نظرت چیه؟