چه تلخ است حکایت سرزمینی که در آن مردم از بیگانه پناه میجویند و گاه از آشناترین سایه ها میترسند.
سرزمینی که صاحبان قدرتش از امنیت میگویند، اما هنوز پنجره‌هایی هست که با شنیدن صدای قدمها پرده هایشان کشیده می‌شود.
و من نمیدانم کدام واژه را باید در کتابهای فردا نوشت: «وطن» را یا «اندوه» را؟
«آزادی» را یا سکوت کسانی را که از گفتنش میترسند؟
فقط میدانم هیچ پرچمی آنقدر بلند نیست که بتواند خون ریخته شده بر خاک را از چشم ها پنهان کند.
کاش یکبار پیش از نوشتن تاریخ اقتدار، مشقهای ناتمام کودکان را میخواندند، شاید میان خطهای لرزانشان میفهمیدند که هیچ قدرتی اگر از جان مردمش نگذرد سزاوار نام پناه نیست.
آخر وطن را با مرزهایش نمی‌سنجند؛
وطن آنجاست که کودک بتواند بی ترس بزرگ شود، حتی اگر روزی پرسیدن ساده ترین سؤالش خواب قدرتمندان را آشفته کند...
میم؛مارال.
