
گفتم: «عشق آدم را خوشبخت میکند.» و منتظر ماندم خدا قهوهاش را با شیر گرم قاطی کند و بگوید: «البته که میکند»
پرسیدم: «پس چرا من از وقتی دوستش دارم، بیشتر از همیشه دلم میگیرد؟ چرا هرچه بیشتر به او نزدیک میشوم، از خودم دورتر میافتم؟ چرا نمیشود آدمی را دوست داشت و از ترس نبودنش، هر شب هزار بار نمُرد؟»
خدا پیپش را کنار گذاشت...
گفتم: «من که چیز زیادی نخواستم... یک نفر که وقتی دنیا به آخر رسید، دستم را بگیرد و بگوید: نگران نباش، من هنوز اینجا هستم»
اما خدا به جای جواب نگاهم کرد و آهسته گفت: «عزیزم تو از عشق، خانه خواستی از آدمها پناه.! غافل از اینکه آدمها خودشان هم هنوز آوارهاند.»
با تمام دلی که برای دوستداشتنش گذاشته بودم، تازه این را فهمیدم گاهی آدم در آغوش کسی که دوستش دارد، بیشتر از همیشه تنها و غریبه است.
میم؛مارال.