دو رکعت سکوت
یک پیمانه اشک بهر وضو
یک محراب برای درد
و لبخندی تلخ به طعم عشق
یک زخم برای درمان
یک دل پر از جنون
و جا نمازی برای مرگ
بادی می وزد به وقت سحر
مهتاب راه را روشن می کند
یک تن آرمیده و یک جهان لال
هزار سال از بیداری گذشت
و اینک یک دم مستی و نیاز
و یک شراب ناب پر از رمز و راز
دیداری از التهاب می سوزد
تشنه ای در سراب پرواز
دم های نفس در شمارش
روزها چون سایه در آفتاب
گذرها در بن بست
و اینک ایستاده در آخر راه
برگشت را مجالی نیست
و تا ابد باید رفت