کودک
کنار پنجره ایستاده بود
همان پنجره‌ای
که روزی
قابِ آسمان بود
اما حالا
هر بار که نگاه می‌کرد
دود بود
و تکه هایی از شهری
که دیگر نمیشناخت
عروسکش را
محکم بغل گرفته بود
نه برای بازی
برای اینکه
لرزش دست‌هایش را
پنهان کند
کوچه دیگر کوچه نبود
بوی خاک می‌داد
و آجرهایی که
بوی باران دیروز را نمی دادند
گنجشک‌ها
قبل از فرو ریختن آسمان
نتوانستند کوچ کنند
زیرسقف مدرسه ای
پرهایشان
سوخت
تابِ توی پارک
بی‌کودک
تکان می‌خورد
انگار هنوز
وزن یک آرزو
روی زنجیرش آویزان بود
پسرک عکسی در دست داشت
و به عابران نشان می‌داد
عابران اما
فقط می‌گذشتند
انگار خودشان هم
در قاب دیگری گم شده بودند
پیرمردی کنار خرابه
با نگاهش
خاطرات را در آجرها
می‌جست
آن شب
ستاره‌ها کم جان تر شده بودند
انگار آسمان پلک می بست
تا نبیند
حضور غم را
در کالبد شهر
فقط یک دخترک
زیر آوار
هنوز چیزی را در دستانش گرفته بود
شاید عروسکش
و شاید رویای کوچکش
که روزی
خانه ای خواهد ساخت
که از پنجره اش زندگی
به کوچه لبخند بزند
