فنجان چای سرد شده
روی میز
هنوز گرمای دست کسی را
در خودش نگه داشته بود
نور از پنجره ی غبار آلود
بیحوصله
روی لبهی فنجان
میلغزید
صندلی هنوز رو به در بود
مثل کسی که
لحظهی رفتن را
جا گذاشته باشد
و اتاق در سکوتی آرام
به نبودن عادت میکرد
در حالی که
حضور
دیگر چیزی برای گفتن نداشت