توی داستانی همه نقش اول قصه را به نام خانم هیچ کس می شناسند؛ چقدر شبیه به ما در برابر بازار و داستان های ناتمامش. همان قدر فرو رفته در نقش تریدری کاربلد و آگاه و همین قدر ناپیدا، کوچک و بی اثر. کلیلک ها، انتخاب ها، اندیکاتورها، ساعت ها یاد گرفتن و فکر کردن، خط های روند و در پایان این آقای بازار است که جایی با خبری، شایعه ای، جنگی، صلحی چیزی، قدرت بی پایان خودش رو به رخ تمام ما می کشد. نشان می دهد هر چقدر هم شناگران ماهری باشیم؛ شانسی در برابر جریان کوبنده این رود خروشان نداریم. اینجا احتمالا تنها نقطه جهان است که باید همرنگ جماعت باشیم یا لااقل زود و پیش از آنکه خیلی دیر شود به اشتباه مان اعتراف کنیم. خیلی خوب است که اینجا نمی شود اشتباه های کوچک و بزرگ را پنهان کرد یا گردن دیگری انداخت. تا بخودمان بجنبیم یک گلوله کوچک برف، بهمن می شود و نتیجه ماه ها چشم دوختن به چارت در دقایقی پودر. فکر می کنم بازار جای اپراتورهای بالغ است. ربات نه، چون خواه ناخواه وقتی ترید می کنیم زنده ایم و درگیر احساسات ریز و درشت خواهیم بود. فقط باید من می فهمم، حدس می زنم، بلدم مغزمان را خاموش کنیم. ببینیم و واکنش نشان بدهیم. بازار جای پیشگوها و عالم های دهر نیست. جای تماشاگرهاست. آنها که تا انتهای یک کندل آرام می نشینند. تا ستاپی کامل نشود، وسط متاتریدر نمی پرند. روزهای طوفانی خیال ماهیگیری به سرشان نمی زند و برای پولدار شدن خیلی عجله ندارند. تریدرهای کار درست. اپراتورهای آرام، مسلط به خود و تمام دستورالعمل های نوشته و نانوشته.
