
همه ی ما در ابتدا اینستاگرام رو به عنوان یه شبکه اجتماعی عکس محور انتخاب کردیم که می تونیم بهترین اتفاق های زندگیمون رو در شرایط مختلف با گرفتن یه عکس به اشتراک بزاریم و داستان های روزانمون رو در استوری بصورت عکسو ویدیو کوتاه نشون بدیم..
همه چی خوب بود تا وقتی که ابزارها و الگوریتم های این پلتفرم رسانهای تغییر کرد و باهر تغییر ما متوجه شدیم نظرات ولایک های که برامون میاد چقدر حس خوبی بهمون انتقال میده!
اما سوال اینجاست چرا این واکنش احساسی بعد از هرپستی که به اشتراک میذاریم در ما اتفاق میفته وبیشتر ترغیب میشیم برای تولید محتوا؟
داستان اینکه وقتی که ۱نفر محتوای مارو در اینستاگرام لایک میکنه و اعداد لایک هرلحظه افزایش پیدا میکنه دیدن این صحنه باعث میشه که مغزما دستور تولید «دوپامین» روصادر و از طریق نرون های عصبی این واکنش شیمیایی رو که ایجاد حس لذته در بدن ما تقسیم و حس تحریک شادی رو در خودمون دریافت کنیم.
این حس دقیقا در مغز ما شبیه زمانیه که ما ماده مواد مخدر رو مصرف می کنیم.
وقتی این اعداد لایک بیشتر شد ترغیب میشم محتواهای بیشتر و باکیفت تر تولید کنیم ولی دیگه تضمینی برای مغز نیست مثل دفعات قبل مثلا ۵۰۰ لایک دریافت کنیم وخوشحال شیم.. و این غیر پیش بینی بودن فرایند وابستگی ما رو به اینستاگرام هروز بیشتر و بیشتر اعتیاد اورتر میکنه تا زمانی که لایک پست های ما نسبت به قبل افزایش بیشتری داشته باشه..
حالا نوبت شماست که از تجربه حضورتون در اینستاگرام بگین وچه احساسی دارید وقتی لایک و فالورهاتون با هرمحتوا افزایش پیدا میکنه!؟