
همه ما در ابتدا هر شبکه اجتماعی رو به عنوان یک فضایی برای به اشتراک گذاری تجربیات و افکارمون انتخاب کردیم. ما اینستاگرام رو به عنوان یک شبکه عکس محور شناختیم، جایی که توانستیم بهترین لحظات زندگی خود را در شرایط مختلف با دیگران به اشتراک بگذاریم و داستانهای روزانهمون رو به صورت عکس و ویدیو کوتاه نشان دهیم.
در مقابل، لینکدین رو به عنوان یک پلتفرم حرفهای مشخص کردیم که میتونیم تجربیات حرفهای خودمون رو در محیط های کاری و دستاوردهای که براساس تخصص و مهارتمون به وجود میان رو در آن به اشتراک بذاریم و ارتباطات جدید حرفهای با افرادی که در حیطه کاری ما هستند بسازیم. اینجا یک فضایی برای تبادل افکار و ارتقاء حرفهای خودمون دیده میشد.
با توجه به همه این تغییرات و ابزارهای جدید، از توییتر( یاهمون ( x به عنوان یک فضایی برای به اشتراک گذاری نظرات و افکاری که در لحظه در ذهمون میاد انتخاب کردی، فضایی که بیشتر خود واقعیمون هستیم و از قضاوت و ترس دیدگاه های دیگران بر روی محتواهامون ترسی نداریم. این پلتفرم کم کم تبدیل به یک وسیله ارتباطی جدیدی شد که بیشتر بر مبنای تعاملاتی مثل لایکها و ریتوییتها برامون ارزیابی میشه.

"همه چیز خوب بود تا زمانی که ابزارها و الگوریتمهای این پلتفرمهای رسانهای تغییر کردند. با هر تغییری که اتفاق میافتاد، متوجه شدیم که نظرات و لایکهایی که برای ما ثبت میشه، چه میزان حس خوب به ما منتقل میکنه.
اما وقتی فهمیدیم که شبکه های اجتماعی و الگوریتمهای آنها به سرعت در حال تکامل و توسعه هستند، از دست دادن یک نظر مثبت یا دریافت یک لایک تاثیرات پنهانی روی روحیات و اهداف ما داشت. این تغییرات باعث شد که روابط و تعاملات ما با دیگران براساس چشم و هم چشمی شکل بگیره. اگر کسی از پستها و محتواهای ما حمایت میکرد، ما هم برای او لایک یا کامنت میگذاشتیم. به جای اینکه تجربیات و افکار روزانه مون رو با دیگران به اشتراک بگذاریم، به دنبال این رفتیم که با هر ترفند و محتواهای عجیب و غریب توجه و تایید دنبال کننده هامون رو جلب کنیم.

اما سوال اینجاست چرا این واکنش احساسی بعد از هرپستی که به اشتراک میذاریم در ما اتفاق میفته وبیشتر ترغیب میشیم برای تولید محتوا؟
واقیت فعالیت هرکدوم از ما اینکه ، وقتی یک نفر محتوای ما رو در شبکههای اجتماعی لایک میکنه، تعداد لایکها هر لحظه افزایش پیدا میکنه. ودیدن این صحنه باعث میشود که مغز ما دستور تولید « #دوپامین » روصادر کنه. این هورمون از طریق نرونهای عصبی در بدن ما تقسیم شده و حس لذت و شادی رو در ما ایجاد میکنه .این حس دقیقا در مغز ما شبیه زمانیه که ما ماده مواد مخدر رو مصرف می کنیم.
وقتی تعداد لایکها بیشتر میشه، ما ترغیب میشیم که محتواهای باکیفیتتر تولید کنم. ولی این برای مغز ما تضمین نیست که همیشه خوشحال باشمی. مثلاً، شاید 350 لایک برای ما دیگه جذاب نباشه مثل دفعات قبل. این عدم پیشبینی فرایند باعث میشود که ماهر روز بیشتر به شبکه های اجتماعی وابسته شیم. این اعتیاد در هر کدوم از ما ادامه داره تا زمانی که لایک پستهامون نسبت به قبل بالاتر بره
.حالا نوبت شماست که از تجربه حضورتون درشبکه های اجتماعی بگین که وقتی لایک و فالورهاتون با هرمحتوا افزایش یا کاهش پیدا میکنه چه احساسی دارید؟؟