
همیشه از این ترسیدم که چیزی که می خوام بنویسم نکنه به کسی بر بخوره و خوشش نیاد یا نه به این فکر کردم نکنه با نوشتن این مخاطبم رو از دست بدم و خلاصه کلی چیزای دیگه . و تو تمام مدت این همه سال نوشتن تو وبلاگ و این چند سال گذشته تو کانال تلگرامی همیشه یکی از دغدغه های نوشتنم این بوده . خوب ولی امروز بهش فکر کردم و دیدم این مورد باعث شده چه چیزهایی تو مغزم خاک بشه و هیچ وقت نیاد رو کاغذ و رو صفحه مانیتور ! چه مطالبی از ترس اینکه دم دستی نوشتن هست و چه نوشته هایی که با خودم گفتم این علایق منه و قرار نیست اینا رو به خورد مخاطب بدم ، اما ای کاش یه ذره خودمم در نظر می گرفتم و به خودم هم بها می دادم . من باید اون چیزی رو که دوست دارم بنویسم اونم بدون ترس . یا مخاطب استقبال می کنه یا نه ، اما اینطوری حداقل پیش خودم راضی میشم . باید بری دنبال علایقت وگرنه هیچ کس به علایقت نه اهمیت می ده نه بها و ارزش .