
مهراد مریض شده و موند خونه و مامانش هم موند پیشش. مهراد سخت هم مریض شده و دو روزی هست کاملا افتاده و بی حاله. بچه ای که دیوار راست رو می ره بالا و تو خونه یک لحظه هم آروم و قرار نداره وقتی مریض میشه و یه گوشه می افته خیلی سخته و انگار تو خونه یه چیز گم شده!
جدی چیه این قصه خونه که حتی سر و صدا کردن بچه هم توش باعث گرمی و حال خوبه.
ساعت پنج صبح از خونه زدم بیرون، خیلی وقت بود این تایم نیومده بودم بیرون. الانم می خواستم بنزین بزنم و زود زدم وگرنه همیشه شش تا شش و نیم راه می افتم تا برسم سرکارم. نمی دونم وقتی داشتم بنزین می زدم و بعدش از پمپ راه افتادم تو اتوبان خالی یادگار امام که قرار بود تا یک ساعت دیگه شلوغ بشه، با خودم فکر می کردم شاید اون شنبه ای که خیلی وقت ها خیلی از ماها منتظر اومدنش هستیم برای من این شنبه است. چرا نباید یه تکونی به خودم و زندگیم بده. کجاست اون میلاد که تو بیست و چهار ساعت روز، اندازه سی ساعت زندگی می کرد؟ کجاست اون میلادی که اینقدر کاراش نظم داشت به همه کارهاش می رسید و تازه وقت برای فعالیت های فوق برنامه اش هم داشت؟ کجاست؟ دلم تنگ شده واسه اون ورژن خودم تو دهه هشتاد و اوایل دهه نود. نه اینکه همش دنبال گذشته باشم و می دونم همه چی تغییر می کنه اما من همون آدم هستم با همون روحیات و شخصیت پس چی شده که امروز روز اینقدر دارم درجا می زنم و کرخت و کسل شدم؟ منی که واسه خرید یه کتاب جدید تا انقلاب می رفتم و لذت می بردم مدت هاست همش در حال خرید اینترنتی هستم و حتی لذت خرید کتاب از کتابفروشی های شهر رو هم از خودم دریغ کردم. مشکل دقیقا همین جاست فکر کنم. لذتی که از خودمون دریغ می کنیم. چی به سر خودمون اوردیم با این دنیای راحت طلب و فست فودی شدن همه چیز. باید برگشت. و من برمی گردم نه به خاطر خودم به خاطر مهرادم که قراره دوام اوردن رو از منه باباش یاد بگیره تو این دوره زمونه وانفسا!