میدونم که گه‌گاهی ته ذهنت میاد که «نکنه عشقمون به هم کم شده باشه؟» چون توی ذهن منم میاد. اما برخلاف تو، من خودمو مقصر میدونم. تو اونقدر مهربونی که همه‌ی اینا رو میذاری به پای مشغله‌ی من. اما اگر منصف باشی باید بگی این آدم چیزی از عشق سرش نمیشه. هربار میگی «چرا دوستم نداری؟» از خودم بدم میاد. چون اون چیزی که روح لطیف تو لایقشه رو من نتونستم تا به امروز بهت بدم.
از کل زندگیم نداری‌مو فهمیدی و به روت نیاوردی. ازت ممنونم.
میدونم که نباید الان این حرفا رو بهت بزنم. چند روز دیگه تولدته مثلا. ولی خب اگر الان نگم چقدر دوستت دارم، چقدر ناراحتم که نتونستم اونطور که باید نذارم آب توی دلت تکون بخوره، پس کی بگم؟ که اصلا تو دنبال تکون نخوردن آب توی دلت نیستی. اونقدر قشنگ میسازی که آدم شک میکنه نکنه داره ایده‌آل زندگی رو میچرخونه و حالیش نیست!
متاسفم که نتونستم عشق رو بهت تزریق کنم.
متاسفم که باعث شدم حس کنی ازت دورم و ازم دوری.
دوستت دارم.
و برای اینکه بهت ثابت کنم دوستت دارم، نرفتم دنبال چیزی که تموم بشه. که بعد یه مدت یادت بره. این بار میخوام چیزی رو بهت بدم که هر بار تداعی‌کننده‌ی عشقمون باشه.
مدتیه از بد گذشتن تابستونت ناراحتی. مدتیه احساس بیهودگی میکنی. مدتیه دلت میخواد نقاشی کنی ولی میگی گرونه. مدتیه میدونم استعداد عجیبی توی هنر داری ولی آب ندیدی، اگرنه شناگر ماهری هستی.
من این هنر رو بهت هدیه میدم. این آموزش که اگر دوستش داشته باشی و خدا کمک کنه یادش بگیری، هر بار، هر نقش و نگاری که بزنی یاد عشقمون میفتی. یاد اینکه من دوست داشتم آرزوهاتو زندگی کنی. یاد اینکه دوست داشتم هدیه‌ی پایداری بهت بدم که تموم نشه. یاد اینکه حداقل، زورمو میزدم برای یه زندگی بدون دغدغه. حالا یه جاهایی موفق میشدم، یه جاهایی هم نه.
این هدیه برای این انتخاب شد که چند بار ذوقتو از دیدن نقاشی‌های مدادرنگی دیدم. برای این انتخاب شد که یک بار گفتی «عزیز ببین چقدر خوشگله؟». برای اینکه یه بار گفتی «نه مدادرنگی گرونه، ولش کن!». چیزی که دستته جزو بهترین مدادرنگی‌هاست. چون تو لایق بهترین‌هایی.
تولدت مبارک.
