برخی اوقات وقتی بحث را تغییر میدهیم و سوژه را از موضوع به فاعل آن منتقل میکنیم اطلاعات جالب توجه بیشتری را کسب میکنیم. همیشه در حوزه هنر این بحث مطرح بوده است که آیا اثر از خالق آن جداست یا خیر؟ مقالات متعددی در این زمینه میتوان یافت و از آن در تبیین این موضوع استفاده کرد. در هر صورت طرفداران هر دو طیف عقاید قابل تاملی دارند.
آنچه برای هنرمند اتفاق میافتد، لحظهای شگفت انگیز در خلق اثری است که بر مبنای تمام داشتهها اعم از مهارتها، دانش، نبوغ و خلاقیت او سرچشمه گرفته است. اثر هنری بخشی از روح هنرمند است که با تمام ویژگیهای او در زمان خلق در هم آمیخته و اثری را به وجود آورده است؛ این لحظه تبلور تمامیت پدیده هنرمند است. در مورد مخترع و خلق اختراع این گونه میتوان این بحث را تبیین کرد که نیازی وجود دارد و مخترع آن را کشف میکند و تمام دغدغه او رفع این نیاز میشود و به دنبال راهحل آن میرود. دقیقاَ مطابق آنچه برای هنرمند اتفاق میافتد، برای مخترع نیز بر مبنای مهارتها، دانش، نبوغ و خلاقیت او اتفاق می افتد و ایدهای به منظور رفع آن نیاز شکل میگیرد. تنها تفاوت آن دو، در منشا اولیه الهام و آغاز این فرایند است.
اگر جامعهای بسته و تمرکزگرا باشد، نمیتوان توقع خلق شاهکارهای جاودانه در آن داشت؛ این مسئلهای است که هم در حوزه هنر و هم در بخش علم وجود دارد. فراهم کردن این زمینه و آزادی عمل به افراد دغدغهمند نتیجه شگرفی را در بر خواهد داشت. مسئله بسیار مهم در جامعه مخترعین، ایجاد فضایی برای پرسشگری است تا نیازهای جامعه بهتر درک و هویدا شود. تعامل با افراد و بخشهای مختلف و ایجاد این ارتباط به پرورش مخترع کمک شایانی خواهد کرد. مخترع نیز همانند هنرمند با خلق آثار خود جایگاه انسان در هستی را ارج مینهد با این تفاوت که هنرمند با روح مخاطب و مخترع با جسم او کار دارد و نیازهای او را برطرف میکند.
برای داشتن مخترعانی هنرمند که با در نظر گرفتن تمامی جنبههای انسانی درگیر بوده و در حد خود نیازهایی را بر طرف کنند، باید حوزه فعالیت آنها باز تعریف شود تا بتوان نتایج بهتر و مناسبتری را به دست آورد.
