در دهه گذشته در حوزههای مختلف کلمهای به وفور در حال تکرار و شنیده شدن است و این کلمه «خلاقیت» است؛ خلاقیت در زندگی، خلاقیت در هنر، خلاقیت در آموزش و ... . وجود این رویکرد، پیامی را برای ما به عنوان اعضای پویای جامعه در بر خواهد داشت و آن استفاده از مفهوم خلاقیت به عنوان راه نجاتی از وضعیت موجود است.
هر یک از ما به عنوان انسان معاصر با بیشمار مسائل در اطراف خود روبهرو هستیم، از نحوه تعامل با اطرافیان تا انجام وظایف محوله در فضاهای مختلف تحصیلی و حرفهای. نوع نگاه ما به این مسائل تضمینی برای موفقیت ما در آن حوزه است. خلاقیت به عنوان مکانیسمی جهت تولید ایدههای بدیع و جذاب، مهمترین رکن در پیشرفت ماست. اینکه شما به چه میزان در محیطهای مختلف و متفاوت زندگی خود، انسان پیروزی هستید ارتباط مستقیم با این ویژگی منحصر به فرد دارد.
انسان امروز برای رهایی از مسائل گوناگون باید دارای این ویژگی باشد، خصوصیتی که هیچ بن بستی را برای خود متصور نخواهد شد و دائم در حال تولید ایدههایی خاص برای هر یک از مسائل پیش روی انسان است. بزرگترین و متحیرانهترین کارهای بشر از این خصوصیت نشأت گرفته است.
البته خلاقیت تیغه دو لبهای است که گاهی منجر به ایدههایی بسیار خطرناک میشود و حتی حیات را بر روی زمین با چالشهایی بزرگ روبهرو میکند. به دلیل عدم محدودیت تفکر انسان، او دریچههایی را باز میکند که ممکن است باعث دردسر او شوند و البته این، بزرگترین خصلت او در پیشبرد و پیشرفت نسل خود است.
به عقیده من، در استفاده از این ویژگی باید به محابا عمل کرد؛ به این دلیل که هر چه آزادی عمل بیش باشد نتیجه درخشانتری حاصل میشود. تنها نکتهای که باقی میماند آموزش و پرورش صحیح این ویژگیست.
