
سلام دوستان، امروز 17 مرداد 98 دوازده روز قبل از ورود به 35 سالگی خود هستم. بخاطر سوال یک گروه از دانشجوهای دانشگاه پیام نور، تصمیم گرفتم این مطلب را بنویسم. حوالی صبح دو روز پیش داشتم، روی بوم کسب و کار یکی از تراوشات ذهنیم کار میکردم. با صدای درب اتاق رشته افکارم پاره شد. با گروهی از دانشجوهام روبرو شدم که برای امرار معاش و احتمالا نا امیدی از رشته تحصیلی فعلی به فکر انتخاب رشته بودند.....! وقتی که حتی همکارای من هم با باد به گلو انداختن و پز هیئت علمی بودنشان از بازار ولوشو انتخاب رشته قصد کسب درآمد دارند، پس دانشجویان هم ایده بدی نداشتند. ولی درخواستشان از این بابت که فایل صوتی در جهت نقد رشته مورد علاقه خودم، یعنی مهندسی مکانیک من را به فکر فرو برد.
16 سال پیش زمانی که ما پیرمردها کنکور داشتند، مهندسی مکانیک به جرات تاپترین رشته مورد علاقه داوطلبان بود. و حکم پزشکی الآن را داشت. ولی واقعا چه شد که اینجوری شد. بیاین با هم سه تا سناریو و علت مختلف را بررسی کنیم.
اول تمام تقصیرها را بندازیم گردن خوابیدن صنعت، عدم توجه دولتها و حکومت به صنعت مریض کشورمون...! ولی یه لحظه دکمه stop انتقاد کردن را بزنیم و دو سوال زیر پاسخ دهیم:
1. همونجور که مردم بیمار نیازمند پزشک و پیراپزشک جهت درمان است، آیا صنعت بیمار نیازمند مهندس و تکنسین جهت درمان نیست؟
2. دوم اینکه مگه بودجه سالیانه صنعت نسبت به درمان تفاوت محسوسی دارد؟؟؟
بریم سراغ سناریو دوم که میگن بازار کار این رشته اشباع شده و تعداد فارغ التحصیل ها زیاد شده...! ولی یه بار دیگه به دو سوال بالا فکر کنیم اگر تعداد فارغ التحصیل زیاده، پس فضای رقابتی ایجاد شده است. ویژگی فضا رقابتی بالا رفتن راندمان و پایین آمدن قیمته ولی واقعا اینجوریه؟؟
خب بریم سراغ سناریو سوم، اینکه فارغ التحصیل مثلا مهندس مکانیک! به خاطر ضعف سیستم آموزشی و انتخابات اشتباه زیاده شده، که اگر نبود مقاله ارشد مهندسی مکانیک بدون کنکور محبوب و پرطرفدار نمیشد. البته اون مقاله هم حرف حق را زده ولی برای شخصی که شناخت مناسبی از انتخاب خود دارد نه اینکه ......
راستی هنوز هم دارم فکر میکنم که در فایل صوتی از رشته مهندسی مکانیک دفاع کنم یا نقدش کنم؟؟؟؟