دوباره بعد از ساعات کاریم شده است، ساعاتی که نمی دانستم در آن چه کنم ؟ کجا بروم ؟
گوشی ام را برمی دارم ، دوباره ایرانسل دل اش برایم تنگ شده است ،دوباره پرسیده است بسته ات نمی خواهی؟بسته ات تمام شده ها؟ مکالمه رایگان هم دارم ؟ سری تکان می دهم و زیر لب می گویم : چه کنم با این دل نگرانی های بی پایان ، با آنکه مکالمه اش به کارم نمی آید اما باشد ،بسته ات را می خرم همین که به فکرم بوده ای خود ارزشی مادی را دارد
دیجی کالا هم نگرانم می شود ایرپاد نمی خواهم ؟
در ایستگاه اتوبوس می نشینم ، منتظر آمدن او ،همان اتوبوس خط 4 که همیشه چشم به راه آمدن او هستم ، اما او همیشه دیر می کند . در حالت نشسته خودم را کمی جمع می کنم به گونه ای که شانه هایم را به جلو تر میاورم تا کمی گرم تر شوم ، به کف خیابان که خیره می شوم ، سنگ فرش هایش مرا به فکر فرو میبردند ، به عالمی دیگر ، در آن عالم که سیر می کنم ، ناگاه چیزی روی پوستم حس می كنم مگسی روی پوستم نشسته است ، پوستم را ناز میکند و گاه گداری بوسه ای بر دستم می زند ، فکرم را پاره میکند ، با همان چشمان معصومانه اش نگاه ام میکنمد و آرام با زبان وز وزی اش می گوید در فکر فرو نباش ، رسید ، همان اتوبوس خط 4 ات.
وقتی در اتوبوس می نشینم از پنجره اش بیرون را نگاه میکنم ، ماه انگار همه جا دنبالم می آید ، روی برمیگردانم می بینم داشت زیر چشمی نگاه ام میکرد ،به این بلوار به آن بلوار که میرویم باز دنبالم می آید،چیزی می خواهی بگویی ماه ؟ مرا دوست داری ای مه ؟من نیز تو را میخواهم و دوست می دارم ای ماه زیبایم ،ممنونم که عاشقانه دوستم داری و نگاهم میکنی ، ممنون که دنبالم هستی و تا صبح تنهایم نمی گذاری .
به ایستگاه مقصد که میرسیم ،موقع خروج از اتوبوس نسیم سردی عشوه گرانه صورتم را ناز میکند . ایستگاه صلواتی آن طرف خیابان پایانه اتوبوسرانیزده اند ، چای ها روی میز چیده اند و کنارش حبه های قند را گذاشته اند ؛پسرک جوانی آنها را می ریزد ، لیوان های چای مرتب کنار یکدیگر چیده شده اند ،
چای های خوش عطر و بو ،
چای های گرم و داغ ،
گرمایش در آن هوای سرد دلت را گرم میکرد
به من حق بده دل کندن از آن لیوان های گرم چای ، آن هم در آن هوای سرد ، کار آسانی اصلا نبود ، یک کدام از لیوان های چای با زبان اشاره ، با زبانی که فقط بین من او بود ،به من می فهماند ، که دلش بوسه ای گرمی از لبانم می خواهد ،آخ که نگو من دیوانه این سبک بوسه ها هستم ، آن هم من تنها ؛ نزدیک میز چای شدم ، با حالتی که معصومیت و حیای خودم را حفظ کنم دستم را جلو بردم ، می ترسیدم او نخواهد اما همین که دستم را نزدیک ترش کردم ، دستم را محکم گرفت ، چقد دستانش گرم بود و من چقدر دستانم سرد بود ، آرام برش می دارم ور گوشه ای خلوت می برم اش ، بی آنکه کسی از پیوندمان با خبر شود ، بوسه گرمی بر لبه لیوان می زنم، به قول غلامرضا طریقی
نیامدی و دوباره به خویش رو کردم
شبانه با لب لیوان بگومگو کردم
مثل سیگار فروید در تنهایی هایش ، این چای ضروری بود برایم ، باران شروع به گرفتن می کند ، خاک چون تن آدمی نم دار می شود و بوی دلخوش خودش را می دهد ، شاخه درختان همچون گیسوانی بلند و خیس، در باد تکان می خوردند ، همان طور که دست در دستان گرم لیوان چای گرفته ام با او قدم می زنم ، با لبخندی به لب رو به لیوان چای ، برای آنکه تشویش کنم بوسه دیگری بر من زند ، برایش می خوانم
لب های تو باران ، لب من بیابان
به آیین موسل ، تو تر کن لبانم را
لیوان چای خنده تلخی می زند و به من می فهماند این ها همه تخیلات از وجود تو بود به خصوص آن شبی که با گیسوان خیس زیر باران به من زنگ زدی ،
من ماندهام میان دوست داشتنی که
هرروز اتفاق می افتد و نبودنی که هرشب تکرار می شود
باورم نمیشود نباشی و این همه در من باشی
نمیدانم حالا چشمانت آینه جمال که شده است ، فلاح ؟ معینی ؟چه کسی ؟ ، اما این راخوب میدانم، که هرجای این شهر را که گشتم ، در کوچه پس کوچه ها و خیابان هایش ، وقتی تکه ای از پیراهن ژولیده خاطراتمان را پیدا می کردم ،ابتدا می ایستادم ، خوب می بودیم و سپس آرام گوشه به گوشه آنجا را می بوسیدم ، مثال بارزش راه آهن ، در شهرها و شعر ها به دنبالت می گردم ، به تو اطمینان می دهم هر نقطه این دشت را بوییدم تا تو را پیدا کنم .
در فکر تو آنقدر طی کردم خیابان را
که آشنا با افسران راهور بودم
کاش این نظریه درست باشد ، این نظریه که ما در این زندگی قبلا زندگی کردیم و این دفعه چندیم است که زندگی می کنیم ، کاش درست باشد، فقط به این شرط که تو را به آن اضافه کنند ،من واقعا موافقم یکبار دیگر این عمر را زندگی کنم تا فقط برای لحظه ای دوباره تو را ببینم یا چه میشد دفتر زندگی ام را حفره ای می کردم تا میتوانستم از آن ، برگه های گذشته ای را که تو در آن با قلم وجودت رقص نقاشی کرده بودی را ،دوباره ببینم .
شاید هم باید مثل فروغ فرخزاد عشق سرخی گونه اناری پیدا کنم نه یار ، با همین پیش فرض می توانم بگویم قیس مجنون نبوده ، فقط ما لیلی اش را نمی دیدیم ،فکر کن قَیس بن مُلَوَّح چشمان اش را می بسته و به لیلی خیالیاش فکر می کرده ، مثلا آرام به لیلی اش می گفت : لیلی ،می شود بوسه ای بر من زنی ، لبانش را غنچه می کرد تا لیلی اش ببوسدش و باد آرام این کار را می کرد .بیچاره قیس همچو شمعی که بی پروانه می سوزد
شب است و قدر نسیمی سحر نمی آید
که قصه نرسیدن به سر نمی آید
بهار بود و قرار وصال ما ، اما
خزان نمی رود ، از تو خبر نمی آید
به ایستگاه نشسته به انتظار بگو
قطار رفته دگر از سفر نمی آید
شنیدم که سراغی گرفته ای از من
ولی گمان نکنم از تو بر نمی آید
به شوق چشم تو شعری نوشتم ، اما
مرا ببخش اگر به چشمت نمی آید
میلاد بارانی