کمتر پیش می آيد که متقاعد شوم فیلم های قدیمی را ببینم. اما امتیاز بالای این فیلم (۸.۶ در سایت imdb) مرا متقاعد کرد که آن را ببینم.
داستان این فیلم در مورد زندگی مردی است که هرچه می خواهد به سمت اهداف و آرزوهایش برود ، نمی شود. او نمی خواهد مثل پدرش در یک موسسه ساخت مسکن کارمند جزء شود. و دقیقا همان هم می شود. برادرش و دوستش به دنبال آرزوهای خود می روند ، اما او به خاطر موسسه و مردم بینوای شهر ، در همان موسسه می ماند و پا بر روی آرزوهایش می گذارد.
ایده فیلم زمانی جذاب می شود که او به خاطر مشکلاتش و به خاطر افسوس هایی که می خورد به فکر خودکشی می افتد. از این جا به بعد فیلم ، فضایی سورئال شکل می گیرد که یادآور فیلم Groundhugs Day است.
خطر اسپویل: به او فرصتی داده می شود تا جهان را بدون خودش ببیند. ببیند که اگر به دنیا نمی آمد چه بر سر شهرش و دوستانش و خانواده اش می آمد. و وقتی او دید که دنیا بدون خودش چگونه است، عاجزانه از خدا می خواست که دوباره به زندگی برگردد.
در آخر داستان هم که هپی اند ترین حالت ممکن را شاهد هستیم. فکر می کنم که این فیلم سیاه و سفید ساخته شده است ، اما نسخه رنگی آن را هم ساخته اند.
برسد به دست صدا وسیما که بفهمد ، با ایده هایی جذاب می توان چنان فیلم هایی را ساخت که هنوز بعد از ۶۰ سال ، آدمی را سرگرم و شگفت زده می کند.
و من مثل فیلم Hacksaw Ridge به پای این فیلم هم اشک ریختم.
یک نقل قول از فیلم : زندگی هر انسان زندگی های بسیاری دیگر رو متاثر میکنه و وقتی اون نباشه سوراخ بزرگی بر جا می ذاره.
