قبل ترها دوست داشتم برای بقیه بنویسم. "انسان موجودی است اجتماعی" شاید برای همین کلیشه. شاید هم برای پیدا کردن هم درد یا هم رفیق یا چه می دانم ، برای جلب توجه. بعدتر ها حرف های حکیمی را خواندم که باید نوشت آنگاه که حقیقتی یافت شود. آن هم نه حقیقتی عیان. بل حقیقتی مکتوم. پس رسالت خود را آن کردم. دیگر نمی شد به راحتی نوشت ، چون دیگر نوشتن بی در و پیکر نبود. آن هم از آن من نبود.
حالا راحت شده ام . برای دیگران نمی نویسم که دغدغه داشته باشم. خب چرا اینجا بنویسم؟ دفتر خاطرات که بهتر است. اما خب اینجا نوشتن کمی دقیق ترم می کند. و کمی راحت تر. پس بگذار راحت بنویسم. راحت ِ راحتِ راحت.
