
خش خش ِ برگ های پاییزیِ زیر پایش را همیشه دوست داشت ، از وقتی کودک بود مسیرش را همیشه از بین برگ ها انتخاب می کرد ، و نمی دانست چه احمقی در شهرداری دستور روبیدن این برگ ها را صادر می کند. مگر هر چیزی روی زمین آشغال است که باید جمع شود؟! اگر اینطور است چرا بعضی آدم ها را از روی زمین جمع نمی کنند ؟ آدم هایی که بودنشان خیلی بدتر از بودن این برگ های زیبا روی زمین است.
امروز سر و کارش با یکی از همین آدم ها بود. همسر رییس اش در رستوران. او که به عنوان یک پیشخدمت در آنجا مشغول بود، سرش به کار خودش بود. رییس اما همیشه با یک لبخند با او برخورد می کرد . چیزی بینشان نبود قطعا. دختری به لطافت او کجا و آن میلیاردر چاق کجا. اما هربار زن ِ آقا تشریف می آورد به رستوران ، انگار چیزی در این دخترک می دید که دوست داشت اذیتش کند. حالا داستان کوزت وار هم پیش نمی رفت. اما حداقل یک توهین یا تمسخر چاشنی کار می شد و همین کافی بود تا روز این دختر خراب شود.
بعضی ها حساس اند. چون لطیف اند. نباید ازشان خواست محکم باشند، قوی شوند. مگر همه باید قوی باشند؟ کسی نمی تواند لطیف بماند؟ اگر همه قوی شدند ، دیگر چه کسی برایمان شعر بگوید ... و چه کسی ما را از این دنیای سختِ زبر به در برد ؟ تا حداقل برای لحظه ای آسمانی شویم. و خب، هرچیزی بهایی دارد ، و بهای حساسیت آن است که به خرده حرفی دل می گیرد. دل که گرفت دیگر هیچ چیز، حالِ خوش نمی آورد. غیر از یک چیز . و آن نفس ِ آدمِ صاحبْ نَفَس است که وقتی بر دل پیچد ، نسخه درد را آناً بپیچد.
و دختر ، آنا ، صاحب نفسی را نداشت ، و اگرچه خیلی ها ندانند ، اما بدبختیِ بزرگ، نداشتن پول نیست، نداشتن همچه کسی است ، که با یک جمله زیر و برت کند ، و بشوید هرچه از غم است و هر چه از غصه. اما آنا دوست داشت ... و دوست ، اگر رفیق باشد ، پر می کند جای خالی ها را ... حالا هرچه می خواهد باشد این جایِ خالی. آنا داشت پیش دوستش می رفت ، مریم ، تا خیلی چیزها را فراموش کند ... بی اهمیت تر از همه اش ، زن ِ بی شعورِ رییس.