بهش گفتم بزرگترین ترسم اینه که توی جمع ببینمش. حتی توی خوابهامم نمیتونم توی چشماش نگاه کنم. میترسم نگاهم همهچیزو لو بده.
گفت منظورت چیه؟ چیو لو بده؟
گفتم گرهای که از درون بهش خوردم. اینکه گاهی نمیفهمم من دارم توی ذهن اون زندگی میکنم، یا اون توی ذهن من. اینکه بخشی از هویتم و تعریفم از زندگی شده. توی روانشناسی یه اسم واسش هست:
self–other overlap.
همپوشانیِ من و دیگری.
اما اسمش خیلی سادهتر از چیزیه که درون آدم اتفاق میافته.
گفت اون هرچقدر هم روی تو تأثیر گذاشته باشه، بازم تو، یه شخصیت مستقلی با یه ذهن مستقل. خودت رو به اون گره نزن.
گفتم دیگه دست من نیست. شبیهِ انیمیشن Inside Out، حس میکنم حضورش مثل یه گوی، از توی دستم سُر خورده و رفته یه جایی از مغزم پنهون شده که دیگه بهش دسترسی ندارم. فقط حسش میکنم؛ دائماً… ولی دیگه نمیتونم مرز مشخصی بین خودم و اون بکشم.