از دیدگاه متعارف در مورد چگونگی عمل مغز، پیامهای دیداری از طریق چشم وارد مغز میشوند و در قشر حسی مغز مورد تجزیهوتحلیل قرار میگیرند سپس با ارتباط با سایر مناطق مغزی فرمانهای عصبی در صورت لزوم به عضلات فرستاده میشوند؛ اما تجربیات جدید نشان میدهد که وقتی ما میبینیم یا میشنویم که شخصی عمل معینی را انجام میدهد، همان بخشهای مغز هنگامیکه ما همان عمل را انجام میدهیم، فعال میشوند. در واقع لازم نیست که ما در مورد اعمال دیگران فکر کنیم، یا آنها را مورد تجزیهوتحلیل قرار دهیم بلکه فوراً آنچه را که مقصود دیگران است از طریق شبیهسازی (بازنمایی) کردن آنچه آنها انجام میدهند در همان نواحی مغز خودمان درمییابیم. نورونهای آینهای به ما اجازه میدهند که بر ذهن دیگران احاطه مستقیم داشته باشیم و این احاطه نه از طریق استدلالهای مفهومی بلکه از طریق شبیهسازی بیواسطه و احساس همدلی و همدردی است.
این نورونها به ما کمک می کنند تا بطور غریزی درک کنیم که دیگران چه احساسی دارند و با الگوسازی از رفتار مفید همدلی منجر به اقدامات دلسوزانه می شود. به لطف فعال شدن نورون آینه ای، کودکان می توانند احساس همدلی کنند و بعد همدلی را در رفتار خود نشان دهند.
