آن قدر آرامم و همه چیز به اخمم است که خودم هم از خودم متعجب شده‌ام. البته آنقدرها هم به اخمم نیست چون اگر بود الان ورد را برای نوشتن باز نکرده بودم. ولی حالا که این کار را کرده‌ام و دیگر چاره چیست؟
حالا که احساسم کوچک شمرده شده، احساس انتقام در من بیدار شده و دلم می‌خواهد تاس بیندازم و بازی کنم. وقتی حالت انتقام روی من روشن می‌شود، شوخ‌طبعی و کنایه و قدرت‌طلبی هم بالا می‌آید. می‌خواهم شرایط را آنطور که خودم می‌خواهم بچینم و دیگران را تبدیل به مهره‌های خودم کنم، روی صندلی لم بدهم و ببینم اگر من نخ‌ها را بکشم، عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی‌ام چطور حرکت می‌کنند؟ این کار را می‌کنم چون می‌توانم. متغیرها در دست من هستند. و این همه کتاب و دانش اساطیری که در من جمع شده، باید روزی به کار بیاید، مگر نه؟ منظورم این است که، من هیچ کجا قول و امضایی نداده‌ام که از همه‌ی دانشی که بر من وارد می‌شود استفاده‌های خیرخواهانه بکنم. من هم آدمم و حرص و طمع‌هایم من را به سمت و سویی می‌برد که ممکن است چندان اخلاقی نباشد اما قطع به یقین دراماتیک و جالب است. و من شخصیتی هستم که حوصله‌ام تحت هیچ شرایطی نباید سر برود. پس پرده‌ی نمایش را می‌کشم، نقابم را به صورت می‌زنم و بازی را شروع می‌کنم. The game is on!
راستش قبلا هیچوقت انقدر قدرت از دست دادن نداشتم. در خودم نمی‌دیدم. اما چیزهایی هست که در آدمی تغییر می‌کند. مثل عوض شدن روحیه‌ی صلح‌طلبانه به سمت جنگجویی که می‌خواهد با هر حیلتی که شده برنده‌ی میدان بیرون بیاید. مشکل -تقریبا- اینجا نیست که فریب دادن دیگران کار بدی است. مشکل -دقیقا- اینجاست که همیشه به من گفته بودند فریب دادن دیگران کار بدی است. من تحقیق کردم. راستش این گزاره چندان اعتبار علمی ندارد. حتی جزای عمل شر ممکن است هیچوقت به آدم‌های بد نرسد و شما هیچوقت پاداش کارهای خوبتان را نگیرید. خبر جدیدی که برایتان دارم این است: شما همواره در حال فریب خوردن هستید. و تا وقتی حداقل آنقدری زرنگ نباشید تا دست دیگران را بخوانید و یاد نگیرید به دیگران حقه بزنید، بازنده‌ی همیشگی این بازی هستید. ممکن است در حال حاضر احساس کنید بازنده‌ی بازی زندگی بودن مهم نیست چون اصلا مسابقه‌ای در کار نیست. ولی شما دارید از پایین به بالا به صفحه‌ی بازی نگاه می‌کنید. من به شما قول می‌دهم در پیچ بعدی زندگی، وقتی کمی مایل‌تر به صفحه‌ی بازی نگاه کنید و جهت اشرافتان به صفحه فرق کند متوجه چیزهایی در صفحه‌ی بازی می‌شوید که قبلا آنها را ندیده بودید. و آن موقع است که متوجه می‌شوید باید جور دیگری بازی کنید. جوری که زندگی استحقاقش را دارد که بازی شود. پس آماده‌ی قربانی کردن چیزهایی که برایتان عزیز است باشید. آماده‌ی از دست دادن و به دست آوردن و فریب زدن و رو دست خوردن. و دوباره بلند شدن، ادامه دادن، خندیدن، گریستن و البته بردن. و بعد آن موقع است که روح ماجراجویی در شما بیدار می‌شود و صدای شرشر جریان زندگی گوش‌هایتان را نوازش می‌دهد. امروز، روز جدیدی برای مبارزه است. اجازه بدهید، باید نخ‌ها را بکشم. عروسک‌های عزیزم، وقت نقش بازی کردن است. پرده‌ها را بکشید.
