روایت روز:
امشب دیگر تصمیم گرفتم صبح بخوابم. چون امروز از سپیدهی صبح به بعد صدای پهباد نیامد. شهرزاد هم فقط باید تا صبح دوام میآورد. شهریار را میخواباند تا کشته نشود. میشود نمرد. فقط باید تا صبح دوام بیاوری و صداها را تحمل کنی. همین و همین. راهش ساده است.
توی نور روز همه چیز خوب است. امروز رفتم بیرون. بچهها را دیدم. دیدن زندگی روزمره سر حالم میآورد. احساس اینکه همه چیز جریان دارد قلبم را آرام میکند. حتی اگر همهی آن دروغی باشد که به خودم میگویم. و این لحظهی تلخیست وقتی دارم از خانه بیرون میروم و نگران خراب شدن خانهیمان روی سر خانوادهام هستم در حالی که ترکشان میکنم و در عین حال نمیتوانم تصمیم بگیرم در این هاگیر و واگیر اگر با آستین کوتاه بروم بیرون من را میگیرند یا نه. شاید خاورمیانه در خطر باشد اما پروژهی زنِ خاورمیانهای سالهاست که رو به شکست است. حتی چیزهایی که برای از دست دادن داریم هم پیش از این از دست رفته است. میزنم بیرون. رانندهی اسنپ باب گفتگو را باز میکند. همان کاری که رانندهها همیشه میکنند. صحبت در مورد احتمال وقوع جنگ. آنها سالها بود که این را به ما میگفتند. حالا که به حقیقت پیوسته میتوانیم همکلام شویم. میپرسد کجا را زدند؟ از وضعیت محلهمان میپرسد. توضیح میدهم. میپرسم کجا مینشیند. سوالی که در هیچ سناریوی دیگری ممکن نبود از رانندهی اسنپ بپرسم. چون از رد و بدل کردن اطلاعات فضولی متنفرم. ولی راحت جواب میدهم. حتی اندکی هم احساس خطر نمیکنم. خطر جایی، خفته در چند ساعت دیگر است. دشمن اصلی من، حالا زمان است. ترس واقعی من، با شب آغاز میشود. تیک تاک عقربههای ساعت حالا دیگر برای من مرگ را تداعی نمیکند. مرگ حالا یک مزیت است. یک تفوق. یک برتری. تیک تیک عقربههای ساعت حالا یعنی وقتی شب بشود، دهنت سرویس است. نمیدانی نزدیکترین دوستت، پدر یا مادرت، عزیزترین فرد زندگیات اگر جواب پیامهایت را ندهد در چه وضعیست. ما هر شب توی گروههای تلگرام میگوییم بچهها به پیامها ریاکشن نشان بدهند ببینیم چه کسانی حالشان خوب است. من خیلی از این آمارگیری میترسم چون اگر یک روز یک نفر نتواند لایک کند چه؟ این تازه به نظر من اولش است. قطعیهای برق و اینترنت و بیخبریهای طولانی مانده. من تلفن خانه و آدرس خیلیها را گرفتم اما بعد با خودم فکر کردم آیا آدمها اصلا در بلندمدت در خانههایشان میمانند؟
***
روایت شب:
دیشب بیرون بودیم ولی تصمیم گرفتیم زود برگردیم که به تاریکی هوا نخوریم. غزل اسنپ گرفت. من اسنپ گرفتم. آرش و امیر اسنپ گرفتند. غزل رسید خانه. ما توی راه گم شدیم. من تهران را بلد نیستم. جیپیاسها کار نمیکردند. توی دلم رخت میشستند. و چرا من تهران را بلد نبودم؟ حالا دارم یکی یکی محلهها را یاد میگیرم. از راه سختش. مثلا الان امکان ندارد فراموش کنم کنار خانهمان پژوهشگاه هست. و یا نیرو هوایی منطقهی بزرگیست. کجا شرق است و کجا غرب. و یا انبار نفت کجاست. و اصلا چه شکلی کار میکند. اضطرابم مدام در حال افزایش بود، به خانه نمیرسیدم. حرفهای راننده را نمیفهمیدم. حالا که شب شده بود، میترسیدم. میخواستم زودتر برگردم خانه. خانه امن نیست ولی احساس امنیت میدهد. خانه در آغوشم میگیرد. گرمم میکند. برایم معنا دارد. جایِ من است. در آنجا اتاقی دارم ازآنِ خودم.
امیر و آرش چهار بار اسنپشان لغو شد. پیاده رفتند یوسفآباد. رفتند مترو.
ساعت هشت و پنجاه دقیقه بود.
ده دقیقهی دیگر شروع میکنند.
ساعت ۹.
دیشب نه و ربع شروع کردند.
چشمانم از خیرگی به گوشی موبایل در آمد.
کجایی؟
رسیدید؟
ساعت نه و ده دقیقه آرش و امیر هنوز توی مترو بودند که چند بار صدای پدافند آمد. گفتم رسیدید؟ شروع کردند.
حدود نه و نیم رسیده بودند خانه.
و شهر را سکوت مرگ فرا گرفته بود و اعصاب من مانند موجودی قرون وسطایی که دست و پایش لای دستگاههای شکنجه کش میآید در حال کش آمدن بود. اینکه صدایی به گوش نمیرسید برایم از آمدن صدا هم دهشتناکتر بود.
غول دیشب قصه، جایی پنهان شده بود. و من داشتم میلرزیدم. غول نامرئی حتی از صدای پای غول هم ترسناکتر است.
ساعت ده من داشتم از دیدن موشکهایی که به اسرائیل خورده شادی میکردم.
حدود ۱۱ همهی شبکههای اجتماعیام را باز کردم تا به سلطنتطلبها و طرفداران اسرائیل آزادانه فحش دهم.
حدود ۱۲ به بعد بود که تهران ترکید، انبار نفت شهران را زدند. ما از ملیکا خبر نداشتیم. و از احسان. نیلوفر داشت پهبادها را میدید و من بیشتر از هر وقت دیگری دلم میخواست معاشقه کنم.
اضطراب شدید داشت آن روی دیگرش را به من نشان میداد.
و آن روی دیگر من را به بقیه.
من، دیشب فحاشی کردم و از ته قلبم از مردن آدمهایی که در آن سوی جهان زیست میکنند شاد شدم. دیدن این وجه از خودم غریب بود. احساس کردم انسانیتم فرو ریخته. و هیولایی در من بیدار شده. هیولایی که میتوانست هیچوقت بیدار نشود، تنها اگر...
قلبم از روی چند ضربان پرید. احساس کردم به زودی قلبم از حرکت میایستد اگر گریه نکنم. بالاخره بغضم ترکید. مادرم، عادت دارد در شرایط اضطراب شدید سرزنشم کند. که قوی باشم. تا قبل از دیدن اشکهایم همچنان با من عصبی برخورد میکرد. بغضم که ترکید، بغلم کرد.
نمیدانم چطور بگویم ولی احساس میکنم برای من، قوی بودن در قوی نبودن است.
در اعتراف به اینکه میترسم بمیرم. میترسم فردا تنها خاکستری از من باقی مانده باشد. و حتی این ترسناکترین چیزی نیست که به آن فکر میکنم. آهسته و پیوسته جان دادن زیر آوار، فلج شدن و زنده ماندن، از دست دادن عزیزانم، آواره شدن، بیآبی، گرسنگی، فقر و چیدنِ همهی احتمالات ممکنِ ریاضیاتی ذهنِ فریبکارم کنار هم.
من قوی نیستم. من همان خرگوش کوچکی هستم که ترسیده و میلرزد و دوست دارد خودش و عزیزانش را یک جای امن مخفی کند. دیگر نمیتوانم این صداها را تحمل کنم. هر چند میدانم که شب باز شروع خواهد شد و هیچکس از من نخواهد پرسید توانت چقدر است؟
آنها تا صبح زدند. من تا روشن شدن هوا و کمی بعد از آن هم بیدار ماندم.
حتی در روشنایی روز هم صدا میآمد. لحظهای که داشتم میخوابیدم، مطمئن بودم دیگر نمیتوانم نوشتن را ادامه دهم. صدای قطع نشدنی پرندگان بالاخره برای اولین بار آرامم کرد.
سپیدهی صبح رسیده بود و شهرزاد دم از قصه گفتن فرو بست.