روایت روز:
دانشکدهی فیزیک بودیم. کوروش از خارج برگشته بود. داشت به همه سوغاتی میداد. به جز من. لیلا هم بود. بهار، فاطی، سارا. دخترها و پسرها. همه. از همه متنفر بودم. چرا آدمها دوستم نداشتند؟ فیزیکیها. چقدر ازشان بدم میآمد.
چشمانم را باز کردم.
خواب بودم.
کاشکی هنوز فقط از فیزیکیها بدم میآمد.
۵ خوابیده بودم چون حتی با اینکه روشن شده بود تا ۵ میزدند. دارم فکر میکنم اگر شبها طولانیتر شوند چه میشود؟ ۱۲ و نیم بود که بلند شدم. یکدستترین خوابی که داشتم در تمام این سه شب. آنقدری خوب خوابیده بودم که بقیه نگرانم شده بودند.
به مادرم گفتم چه خبر؟
گفت اسرائیل را خوب زدهایم. میدانست این تنها خبریست که شنیدنش خوشحالم میکند. بوی ماهی توی خانه پیچیده. با خنده میگویم: «میخواهی قبل مردن شامهای پولداریمان را بخوریم؟» میگوید: «ماندن ماهیها توی فریزر چه فایدهای دارد؟»
هنوز از دیشب منگم. اولین احساسی که توی سرم تهنشین میشود احساس بدبختیست. چون دیشب بالاخره گریه کردم کمی حالم بهتر است. از صبح هم پراکنده اشک میریزم. انگار چیزی در من باد کرده و منفجر شده و تازه راهی به بیرون پیدا کرده. دو لیوان گل گاو زبان هم البته بیتأثیر نبوده. دو لیوان گل گاوزبانی که احتمالا من را از خطر حملهی قلبی دور کرد. راستش آریتمی در دوران جنگ، احوالات دیگری دارد.
خیالم راحت است که در روز خبری نخواهد بود که صداها شروع میشوند.
صدا.
این موجودی که تا دیروز بیآزار بود. حالا باید ببینید کوچکترین صدا ما را به چه حالی میاندازد؟ صدای افتادن بطری سس سویا از دست پدرم. یک ضربانِ از دست رفته. صدای روشن شدن موتور فروشگاه وقتی از کنارش رد میشدیم. یک ضربانِ از دست رفته.
صدای پدافند بود؟
نه صدای انفجار بود.
کدام آرامشبخشتر است؟ سکوت؟ اضطرابِ انتظار واقعهای هولناک؟ صدای گرومپ گرومپ پاهای غول؟ یا غولی که یک گوشه، بیصدا و آرام، توی کمدت مخفی شده تا غافلگیرت کند؟
امروز رفتم حمام. اضطراب باعث میشود سریعتر عرق کنم. لخت که بودم و توی حوله خانه یک بار لرزید. پشت خانهمان را زدند. صدا از همهی صداهای این سه شب روی هم نزدیکتر بود. پنجرههای خانه لرزید. توی چهارچوب در متوقف شدم. دقیقاً چه کار دیگری به جز لباس پوشیدن از دستم برمیآمد؟
سریع توی گروه پیام دادم که زندهام. گلچهره پیام داد. قبل از اینکه جواب بدهم دیدم پیامک آمده که تماس بیپاسخ داشتهام. لحظهای که تماس گرفت احتمالا آنتنم رفته بود. سریع زنگ زدم.
زندهام.
حالم خوب است.
همین.
ما هر شب از همدیگر میپرسیم هر کس پیام را میبیند یک ریاکشن نشان دهد.
و پیام، همواره برای من هولناک است. چون میترسم شبی از راه برسد که یک نفر پیام را لایک نکند.
آن وقت چه؟
شروع میکنم به جمع کردن وسایلم. انتخاب خودم ماندن در خانه بود ولی دلم میخواهد کمی از صداها دور بمانم. میخواهند من را بفرستند رامجین پیش خاله و داییهایم. پدر و مادرم قبول نمیکنند که بیایند. نمیدانم بدون آنها در رامجین اصلا میتوانم اضطراب کمتری داشته باشم یا نه؟ مگر میشود آدمی از پارههای تنش دور باشد، بداند آنها در خطرند و آرام بماند؟
امروز طی روز هم زیاد زدند. چندین جا لرزید. شب و روز حالا به هم وصل شده و کابوس پایانی ندارد. بعد از اعلام پایان دور اول حملهها اسرائیل دیگر هیچوقت اعلام نکرد که دورش تمام شده. ما در حلقهی بیپایان دور دوم حملههای اسرائیل گیر افتادهایم. توی کابوسی در کابوسی دیگر. خواب، معنای خودش را از دست داده. ما داریم هیولاهای هزار و یک شب را زندگی میکنیم. نه برای خوابیدن. که برای بیداری.
متنهایم را که داشتم منتشر میکردم به من گفتند ویرگول خارج دسترسی ندارد. مدیومم را باز کردم. آمدم کلمات کلیدی را تگ کنم. به انگلیسی.
از اینکه آنها به هزار و یک شب میگویند شبهای عربی، متنفرم. گویی هزار و یک شب تقلیل داده شده به نژادی خاص. آن آدمهای نابینا، که میگویند نژادپرست نباشیم. ولی چیزی از تاریخ انسانهای این طرف کرهی زمین نمیدانند. ما برای آنها آدم فضایی هستیم. کسانی که فقط فیلم نابود شدنشان را بین بالا و پایین کردن یکی دو ریل توی اینستا میبینند.
و اگر محتوا را لایک نکنند،
اینستاگرام دیگر چیزی از «شبهای عربی» به آنها نشان نخواهد داد.