تا به حال شده بترسی هر لحظه خانهات روی سرت آوار شود؟ شبیه قصههای هزار و یک شب میماند. انگار هر شب، غولی دارد با صدای سهمناک قدمهایش توی شهر راه ميرود، گرومپ... گرومپ... گرومپ... زمین میلرزد، شیشهها میلرزند. میدانی این بار نزیک بود. صدای پدافند از دوردست سلسلهوار میآید. صدا دور شده. این بار نوبت تو نیست. ولی غول دستهایش را دراز کرده و از جایی بوی آدمیزاد شنیده. دارد خانهی جدیدی را ویران میکند. و تو اینجا منقبض و در هم فرو رفته نشستهای و نمیتوانی به هیچ چیزی به جز صداها فکر کنی. برندهی این نوبت از مجموعه داستانهای پریان تویی چون خودت را خوب پنهان کردهای. ولی غول، قرار است هر شب بیاید. و این، قرار است یک کابوس مدام باشد، تا زمانی که شهری باقی نمانده باشد و آدمی.
مرتب جملههای سلاخخانهی شمارهی پنج توی سرم میچرخند. به بوی گوشت آدم فکر میکنم و جنازههایی که روی هم تلنبار شده. به جاودانگی فکر میکنم و مرگ همچنان برایم ترسناک است. و نمیدانم چقدر طول میکشد عادت کنم هر کس که مدتیست آنلاین نشده لزوما نمرده و یا کی یاد میگیرم در حالی که صدای پدافند و انفجار در آسمان موج میزند خمیر کوکیام را هم بزنم.
چقدر طول میکشد یاد بگیرم زندگی عادیام را از سر بگیرم و قلبم مرتب در حال بیرون پریدن از دهانم نباشد؟ و یا کی دست برمیدارم از اینکه وقتی با کسی قرار میکنم بگویم: «اگر هنوز زنده بودیم میبینمت.»
میترسم از آدمها بپرسم: «به نظرتان جنگ شده؟» چون میترسم بگویند بله. و اگر بگویند بله نمیدانم باید آن را کجا بگذارم. این بلهی کشدار و هضمنشدنی را. این بلهای که باید آن را روی طاقچه گذاشت تا آنقدر آفتاب بخورد که کامل خشک شود. با خودم میگویم اگر هم کسی گفت بله، پیشگو که نیست. از کجا میداند؟ هیچکس از آینده خبر ندارد. همانقدر که هیچ کداممان دیروز نميدانستیم صدای دهها انفجار پیاپی از دوردست قرار است زندگیمان را برای همیشه تغییر دهد. آن روز صبح من مثل همهی روزهای دیگر، کف اتاقم را نگاه کردم و با خودم گفتم یک روز دیگر مرتبش میکنم. چون قرار بود روزهای زیاد دیگری صبح از خواب بیدار شوم و با خودم بگویم: «امروز نه.» آخر قرار بود هزاران روز معمولی دیگر در راه باشد. قرار بود من باز نوشتن مقالهام را عقب بیندازم. قرار بود یک روز دیگر صبحانه با غزل و گلچهره بروم بیرون. قرار بود با آرش برویم لیتل ایتالی. یک روزی. قرار بود با نیلوفر صحبت کنم، به زودی. با نیما مسابقهی بدمینتون بگذاریم، در اسرع وقت. و من فکر میکردم هنوز قرار است پنجشنبهها دیروقت برگردم خانه و مادرم من را گروگانگیری عاطفی کند که چرا دیر برگشتهام؟
دیروز که از رامجین برگشتیم تهران، با خودم فکر کردم من یک دختر معمولی بودم که خانهام را ترک کردم ولی یک دختر جنگزدهام که به خانه برمیگردم. منتظر دود بودم. و صحنههای خرابی. اما همه چیز سالم و سر جای خودش بود. شب (دم صبح) که ویدیوها را میدیدم یک منطقه را نشان میدادند که هدف قرار گرفته و میدانستم نزدیک خانهی ماست. خانهی توی ویدئوها خیلی شبیه خانهی ما بود. و هر چقدر بقیه سعی میکردند آرامم کنند تا خانهمان را به چشم نمیدیدم نمیتوانستم باور کنم آن خانه خانهی ما نیست.
معلوم شد که آن خانه واقعاً خانهی ما نبود.
خانهی دوستم بود.
دوستم که تا دیروز خانه داشت حالا خانه ندارد. خدا رو شکر خودش سالم است. ولی طی یک شب تبدیل به یک بیخانمان شد. میتوانست خانهی ما باشد.
این جمله مدام از فراز ذهنم عبور میکند.
آن یکی خانه برای یکی از بچههای رصدخانه بود. درست است که دوست نزدیکم نیستند ولی این آدمها را من میشناسم. سالهاست. دوباره با خودم فکر میکنم، میتوانست خانهی ما باشد. و موجهایی از همدردی و بغض قلبم را فشار میدهد. انگار دستی قلبم را نگه داشته تا نتپد و همین باعث میشود احساس کنم دارد منفجر میشود از فشار و سرکوب. گویی هزار سوزن به آن فرو میروند.
فکر میکردم وقتی برسم خانه دلم بخواهد دوباره از شهر دور شوم. ولی وقتی رسیدم، دیدم دلم میخواهد همینجا بمانم.
حالا، بیشتر از هر وقت دیگری در زندگیام، دلم خانه را میخواهد. نمیدانم اینجا احساس آرامش بیشتری میکنم و یا چون حالا میدانم خانه هم چیزیست از دست دادنی دلم میخواهد سفت بچسبمش. چون شاید یک روز نباشد. حتی نمیدانم باید منتظر چه مدت زمانی باشم؟ امروز؟ فردا؟ تا آخر هفته؟ ماه؟ فصل؟ سال؟ هشت سال؟ و یا جنگی که پایانناپذیر است؟ جنگی که مال من نیست و مال من است. هیچ موقعیتی ماهرانهتر از جنگ نمیتواند جملهی «به من ربطی ندارد» را فارغ از معنا کند. اگر تا دیروز، تصور میکردم هیچکدام از جنگهای جهان به من ربطی نداشته، حالا دارد.
حالا، اینجا نشستهام. نور روز هنوز از ورود هیولاهای شب جلوگیری میکند. اما شب، غولها دوباره خواهند آمد.
یا شاید هم نیامدند. نمیدانم. اما من میترسم. آمدنشان من را تغییر داد و به نقطهی غیرقابل بازگشتی رسیدهام که برای همیشه من را تغییر داده. الان نور روز بر من میتابد، اما شب، چیزها فرق میکند. شهرزاد باید تا سپیدهی صبح حواس بزرگترین غول کنارش را پرت کند. شب، رعبآورترین بخش روز برای شهرزاد بود.
این را حالا میفهمم.